V CNP 47/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 47/09

POSTANOWIENIE

Dnia 12 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi G. O.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w L.

z dnia 9 maja 2008 r., w sprawie z powództwa P.P.H.U. „M.” Spółki Jawnej A. G.,

R. W. Zakład Pracy Chronionej w K.

przeciwko G. O.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2009 r.,

1. odrzuca skargę;

2. nie

obciąża

skarżącej

skargowego.

Uzasadnienie

kosztami

postępowania

Nakaz zapłaty Sądu Rejonowego z dnia 9 maja 2008 r. pozwana G. O.

zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia

wymagania określonego w art. 871 § 1 k.p.c., w art. 4248 § 2 k.p.c. a także

w art. 4245 § 1 k.p.c.

Zgodnie z art. 871 § 1 k.p.c. w postępowaniu przed Sądem Najwyższym

obowiązuje obligatoryjne zastępstwo stron przez adwokatów lub radców prawnych.

Wymaganie to ma charakter konstrukcyjny, w związku z czym skarga wniesiona

osobiście przez stronę niebędącą sędzią, prokuratorem, notariuszem, profesorem

lub doktorem habilitowanym nauk prawnych, adwokatem, radcą prawnym, radcą

Prokuratorii Generalnej Skarbu Państwa (art. 871 § 2 k.p.c.) jest dotknięta tzw.

brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych (art. 130 k.p.c.) i podlega odrzuceniu a limine.

Skarżąca, która nie należy do kręgu osób wskazanych wyżej, sporządziła

i wniosła skargę osobiście. Ustanowiony dla skarżącej radca prawny z urzędu nie

sporządził i nie wniósł nowej skargi, uzupełnił jedynie skargę wniesioną osobiście

przez skarżącą poprzez oznaczenie stron, wskazanie wartości przedmiotu

zaskarżenia i dołączenie odpowiedniej ilości odpisów. Nie zostało zatem

zachowane wymaganie z art. 871 § 1 k.p.c.

Zgodnie z kolei z brzmieniem art. 4241 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń sądu

pierwszej instancji jedynie w wypadkach wyjątkowych, gdy niezgodność z prawem

wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela. W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy

wypadek nie został w żaden sposób wykazany (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna. W konsekwencji

należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).

O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 102

k.p.c.

md