V CNP 46/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 46/09

POSTANOWIENIE

Dnia 12 października 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi J. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w C.

z dnia 14 października 2008 r., w sprawie z wniosku J. T.

przy uczestnictwie M. W. i Z. W.

o zniesienie współwłasności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2009 r.,

1. odrzuca skargę;

2. oddala wniosek o zasądzenie na rzecz M. W. i Z. W. zwrotu

kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 14 października 2008 r. Sąd Okręgowy w C. oddalił

apelację wnioskodawczyni od postanowienia Sądu Rejonowego w C. z dnia 30

kwietnia 2008 r. w sprawie o zniesienie współwłasności.

W

skardze

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

wymienionego

postanowienia Sądu Okręgowego, wniesionej na podstawie art. 424 1 § 2 k.p.c.,

wnioskodawczyni J. T. zarzuciła rażące naruszenie prawa materialnego w postaci

art. 140 k.c. w związku z art. 5 k.c., a także art. 21 ust. 1 w związku z art. 64

Konstytucji. Skarżąca wniosła o stwierdzenie, że zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne z art. 140 k.c. w związku z art. 5 k.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od

którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia,

wniosku o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem i wskazania przepisu

którym

zaskarżone

orzeczenie

uprawdopodobnienie

wyrządzenia

szkody

prawa,

z

jest

niezgodne

spowodowanej

–

przez

także

wydanie

orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego

orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W

skardze

wniesionej

przez

pełnomocnika

wnioskodawczyni

nie

uprawdopodobniono rozmiaru podniesionych szkód. Skarżąca nie wskazała nawet

kwoty takiej szkody. Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia nie może być traktowana wyłącznie jako środek prowadzący do

dochodzenia roszczeń przez stronę niezadowoloną z rozstrzygnięcia sądu.

Przesłanka uprawdopodobnienia szkody jest spełniona, jeżeli skarżący

wykaże jej rodzaj i realny rozmiar (orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia

2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16, a także z dnia 16 czerwca 2009 r.,

I CNP 40/09, niepubl.). Niezbędne jest przeprowadzenie odpowiedniego wywodu

wskazującego na czas powstania szkody oraz na istnienie związku przyczynowego

między nią, a wydaniem objętego skargą prawomocnego orzeczenia (por. np.

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 31 stycznia 2006 r., IV CNP 38/05, OSNC

2006, nr 7-8, poz. 141). We wniesionej skardze brak takiego wywodu. Mając

powyższe na względzie, należało skargę odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Wobec tego, że odpowiedź na wniesioną skargę została złożona przez

uczestników postępowania po upływie 14 dni od doręczenia jej odpisu, nie było

podstaw do uwzględnienia ich wniosku o zasądzenie kosztów postępowania

skargowego (art. 3987 § 1 k.p.c. w związku z art. 42412 k.p.c.; por. też orzeczenie

Sądu Najwyższego z dnia 27 października 1998 r., III CKN 805/98, OSNC 1999,

nr 4, poz. 79).

md