V CNP 45/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 45/11

POSTANOWIENIE

Dnia 8 lutego 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi U.-C. Sp. z o.o. w W. w likwidacji

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Okręgowego z dnia 19 grudnia 2008 r.,

w sprawie z wniosku U.-C. Sp. z o.o. w likwidacji w W.

przy uczestnictwie wierzycieli: E. M., H. K.,

A. D. i G. M.

o wydanie sum depozytowych,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 lutego 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 19 grudnia 2008 r. Sąd Okręgowy oddalił zażalenie

wnioskodawcy „U.-C.” spółki z o.o. w likwidacji w W. na postanowienie Sądu

Rejonowego z dnia 8 października 2008 r., oddalające wniosek o wydanie sum

złożonych do depozytu sądowego. Sąd II instancji podzielił pogląd, że podstawa do

zwrotu upadłemu sum depozytowych po umorzeniu postępowania upadłościowego

nie występuje

wówczas, gdy w planie podziału funduszów masy upadłości

uwzględniono wierzycieli, którzy nie zostali jeszcze zaspokojeni (art. 216 Prawa

upadłościowego z 1934 r., mającego zastosowanie w tej sprawie). Nie ma wówczas

zastosowania art. 221 Prawa upadłościowego z 1934 r.

Wnioskodawca w skardze z art. 5192 k.p.c. domagał się stwierdzenia,

że postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 19 grudnia 2008 r. jest niezgodne

z prawem, a mianowicie z art. 221 i 216 Prawa upadłościowego z 1934 r.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Złożenie

przez

wnioskodawcę

(wówczas

syndyka

masy

upadłości)

określonych kwot do depozytu sądowego wiązało się ściśle z postępowaniem

upadłościowym prowadzonym na podstawie przepisów Prawa upadłościowego

z 1934 r. i miało charakter zabezpieczenia interesów wierzycieli. Aktualnie,

po wejściu w życie z dniem 25 września 2010 r. ustawy nowelizującej z dnia

22 lipca 2010 r. (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), skarga o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia jest niedopuszczalna w postępowaniu

egzekucyjnym i upadłościowym, natomiast orzeczenia wydawane w postępowaniu

zabezpieczającym i depozytowym nie mogą być uznane za orzeczenie co do istoty

sprawy w rozumieniu art. 5192 § 1 k.p.c., mają bowiem charakter pomocniczy

i służebny.

Depozyt

sądowy,

którego

skarga

dotyczy,

został

złożony

na zaspokojenie wierzytelności objętych postępowaniem upadłościowym i powinien

być zadysponowany na podstawie przepisów obowiązujących w ramach tego

postępowania. Skoro w postępowaniu upadłościowym nie funkcjonuje skarga z art.

5192 § 1 k.p.c., to nie może też funkcjonować w postępowaniu pomocniczym.

Należało w konsekwencji odrzucić skargę wnioskodawcy jako niedopuszczalną

(art. 4248 § 1 k.p.c. w związku z art. 13 § 2 k.p.c. i art. 5192 § 1 k.p.c.).