V CNP 45/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 45/10

POSTANOWIENIE

Dnia 10 listopada 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi R. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w W. z dnia 7 sierpnia 2009 r., sygn. akt XI C (…) [XI WSC

(…)]

w sprawie z powództwa Spółdzielni Mieszkaniowej „N.(...)” w W. przeciwko R. T.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 listopada 2010 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Pozwany R. T. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego z dnia 7 sierpnia 2009 r. [sygn. akt XI C (…)]

w sprawie o zapłatę. Kwestionowane orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając

naruszenie przepisów prawa materialnego (art. 45 a ust. 4 ustawy z dnia 10 kwietnia

1997 r. - Prawo energetyczne) oraz przepisów postępowania (art. 328 § 2 k.p.c., art. 233

§ 1 k.p.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała z

przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od istnienia

wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o

kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy, o

którym mowa w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać - przykładowo nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu

ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej przez

pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC

2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w jego

sprawie.

Zaskarżonym wyrokiem Sąd Rejonowy częściowo uwzględnił powództwo o

zapłatę czynszu i opłat za centralne ogrzewanie z tytułu przysługującego pozwanemu

lokatorskiego spółdzielczego prawa do lokalu mieszkalnego. W przedmiotowej sprawie jak sam skarżący podaje - była możliwość zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego,

istniała zatem możliwość jego uchylenia lub zmiany. Skarżący wniósł od tego wyroku

apelację, która została odrzucona postanowieniem z dnia 26 listopada 2009 r., a

zażalenie na to postanowienie zostało oddalone. Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek

wyjątkowy wypadek występuje w sprawie. Nie jest wyjątkowym wypadkiem, o którym

mowa w art. 4241 § 2 k.p.c., wskazywana przez skarżącego jego bardzo trudna sytuacja

materialno-finansowa. W istocie skarżący - jak sam słusznie wskazuje - zastępuje

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia środki

odwoławcze przysługujące od wyroku sądu pierwszej instancji na zasadach ogólnych.

Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji odwoławczej i z

tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to skarga jest

niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji

z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności

skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 23 stycznia

2008 r., V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił

skargę.