V CNP 41/12 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 41/12

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi B. T.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 9 stycznia 2012 r. sygn. akt […]

w sprawie z powództwa Wspólnoty Mieszkaniowej Nieruchomości przy

ul. Ż. 43 w W.

przeciwko B. T.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

B. T. zakwestionował skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocne postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 9 stycznia 2012 r.

oddalające jego zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego z dnia 27

października 2011 r. oddalające z kolei jego wniosek o uzupełnienie postanowienia

co do kosztów postępowania w sprawie o zapłatę.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. Nr 155, poz. 1037),

która zmieniła przepisy dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 424 1 § 1 k.p.c.,

można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu

drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie

stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W wypadku

prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania

z tytułu

szkody

wyrządzonej

przez

wydanie

prawomocnego

orzeczenia

niezgodnego z prawem można domagać się bez uprzedniego stwierdzenia

niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu ze skargi, chyba że strona nie

skorzystała z przysługujących jej środków prawnych (art. 4241b k.p.c.).

W

związku

z

tym

wniesiona

skarga

o

stwierdzenie

niezgodności

z prawem prawomocnego postanowienia oddalającego zażalenie, podlegała jako

niedopuszczalna, odrzuceniu (art. 4248 § 1 k.p.c.).

es