V CNP 40/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 40/07

POSTANOWIENIE

Dnia 12 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Kazimierz Zawada

w sprawie ze skargi E. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w W.

z dnia 15 października 2004 r.

w sprawie z wniosku Syndyka masy upadłości PPHU "A." E.W.

i s-ka, spółka jawna w C.

przy uczestnictwie E. W., K. W. i S. W.

o wpis,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 12 kwietnia 2007 r.,

1/ odrzuca skargę,

2/ zasądza od skarżącego na rzecz syndyka masy upadłości

PPHU "A." E.W. i s-ka, spółka jawna w C. kwotę 600

(sześćset) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania w

sprawie

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego orzeczenia.

Uzasadnienie

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., prawomocne orzeczenie sądu drugiej instancji

kończące postępowanie w sprawie, przez którego wydanie została wyrządzona

szkoda, może być przedmiotem skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem o tyle

tylko, o ile nie była i nie jest możliwa zmiana lub uchylenie tego orzeczenia

w drodze przysługujących stronie środków zaskarżenia.

Postanowienie Sądu Okręgowego z dnia 15 października 2004 r., którego

dotyczy skarga E. W., mogło być zmienione lub uchylone w drodze skargi

kasacyjnej. Powyższej oceny nie podważa podniesiony przez E. W. fakt odrzucenia

skargi kasacyjnej na to postanowienie, wniesionej przez niego i pozostałych

uczestników postępowania o wpis do księgi wieczystej. Gdyby bowiem ta skarga

kasacyjna została sporządzona bez uchybień uzasadniających jej odrzucenie i była

oparta na usprawiedliwionych podstawach kasacyjnych (co do zasadności

przytoczonej podstawy kasacyjnej zob. nie tylko powołane w skardze kasacyjnej

postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2006 r., V CSK 159/05,

niepubl.,

ale

i

wychodzące

z

odmiennych

założeń

postanowienie

Sądu

Najwyższego z dnia 14 stycznia 2005 r., III CK 177/04, OSNC 2005, nr 12, poz.

217), mogłaby doprowadzić do zmiany lub uchylenia postanowienie Sądu

Okręgowego z dnia 15 października 2004 r.

Mając powyższe na względzie, Sąd Najwyższy odrzucił skargę E. W. (art.

4248 § 2

k.p.c.); podstawę rozstrzygnięcia o kosztach postępowania stanowiły

przepisy art. 98 w związku z art. 108 §1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz § 2 ust.

1 i 2, § 7 pkt 5 oraz §12 ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28

września 2002 r., w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia

przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego

ustanowionego z urzędu (Dz. U. nr 163, poz. 1349 ze zm.).

db