Legislator Case Law & Legislation
V CNP 37/12 AI generated

V CNP 37/12 · Sąd Najwyższy

Case Number V CNP 37/12
Court / Authority
Jurisdiction Poland (PL)
Outcome postanowienie

Legislator summary

AI generated

powoda od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 11 grudnia 2009 r. w sprawie o orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c. w zw. z art. 248 § 1 k.p.c. polegające

Legislator headnote

AI generated

art. 233 k.p.c, art. 248 § 1 k.p.c, art. 183 ust. 1 Konstytucji, art. 4248 § 1 k.p.c; V CNP 37/12 · Sąd Najwyższy: z dnia 11 grudnia 2009 r. w sprawie o orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c. w zw. z art. 248 § 1 k.p.c. polegające

Keywords

AI generated
art. 233 k.p.c art. 248 § 1 k.p.c art. 183 ust. 1 Konstytucji art. 4248 § 1 k.p.c

Cited Legislation

AI generated
art. 233 k.p.c
orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c.
art. 248 § 1 k.p.c
orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c. w zw. z art. 248 § 1 k.p.c. polegające
art. 183 ust. 1 Konstytucji
sądów powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji).
art. 4248 § 1 k.p.c
Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

Need to analyze how this precedent applies to your matter?

Cross-reference this judgment against statutes, commentaries, and subsequent citing case law inside Legislator AI.

Open in Legislator →

Full text

Sygn. akt V CNP 37/12

POSTANOWIENIE

Dnia 7 lutego 2013 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi J. Ż.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

w C. z dnia 7 kwietnia 2010 r., w sprawie z powództwa J. Ż.

przeciwko B. L.

o pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 lutego 2013 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 7 kwietnia 2010 r. Sąd Okręgowy w C. oddalił apelację

powoda od wyroku Sądu Rejonowego w C. z dnia 11 grudnia 2009 r. w sprawie o

pozbawienie tytułu wykonawczego wykonalności.

Wyrok Sądu Okręgowego powód J. Ż. zakwestionował skargą o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. Zaskarżonemu w całości

orzeczeniu zarzucił naruszenie art. 233 k.p.c. w zw. z art. 248 § 1 k.p.c. polegające

na przyjęciu, że powód nie złożył do akt sprawy oryginału pokwitowania z dnia 15

czerwca 1998 r., lecz kopię i w konsekwencji uznanie powyższego dowodu za

nieprzekonujący. Skarżący wskazał, że przez wydanie kwestionowanego wyroku

została

mu

wyrządzona

szkoda

polegająca

na nieuwzględnieniu

zarzutu

potrącenia określonej kwoty wynikającej z opisanego wyżej pokwitowania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z przepisem art. 4244 zdanie drugie k.p.c. podstawą skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie mogą być

zarzuty dotyczące ustalenia faktów lub oceny dowodów. Wynika to z charakteru

postępowania

przed

Sądem

Najwyższym

oraz

z

funkcji

tego

Sądu

ukonstytuowanego jako sąd prawa, sprawującego nadzór nad działalnością

sądów powszechnych w zakresie orzekania (art. 183 ust. 1 Konstytucji).

Ocena dowodów pozostaje zatem wyłączną domeną sądów orzekających

i nie może być kontrolowana przez Sąd Najwyższy.

Zarzuty wskazane przez skarżącego dotyczą wyłącznie problematyki ustaleń

faktycznych, a wywody skarżącego stanowią wyłącznie polemikę z oceną materiału

dowodowego przeprowadzoną przez Sądy orzekające w sprawie.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem zaskarżenia i nie może być traktowana wyłącznie

jako środek prowadzący do dochodzenia roszczeń przez stronę niezadowoloną

z rozstrzygnięcia sądu.

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

es