V CNP 35/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 35/07

POSTANOWIENIE

Dnia 3 kwietnia 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

Prezes SN Tadeusz Ereciński

w sprawie z powództwa A. Z.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń S.A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 3 kwietnia 2007 r.,

na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego zarządzenia przewodniczącego Sądu Okręgowego w L.

z dnia 5 września 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Zarządzeniem z dnia 5 września 2005 r. przewodniczący w Sądzie

Okręgowym w L. zwrócił, na podstawie art. 4799 § 1 k.p.c., wniosek powoda

o sporządzenie uzasadnienia wyroku.

W skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia powód zarzucił naruszenia art. 4799 § 1 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach,

określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu

pierwszej instancji. W obu przypadkach przedmiotem zaskarżenia może być

prawomocne orzeczenie kończące postępowanie w sprawie. Można przyjąć,

że chodzi tu o takie postanowienie, które przez uprawomocnienie się trwale zamyka

drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji (por. np. uchwały

składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP

44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001,

nr 1, poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2,

poz. 22).

Użycie przez ustawodawcę dopełnienia „w sprawie” świadczy wyraźnie

o zamiarze zwężenia omawianego pojęcia tylko do orzeczeń kończących

postępowanie jako całość poddaną pod osąd, z wyłączeniem orzeczeń

incydentalnych, ubocznych. Z tych przyczyn należy odrzucić wykładnię zmierzającą

do uznania za kończące postępowanie w sprawie takich orzeczeń, które zamykają

tylko jakiś fragment sprawy lub jej boczny nurt, rozstrzygają kwestię wpadkową albo

finalizują postępowanie pomocnicze bądź czynności przygotowawcze.

Zaskarżone

zarządzenie

dotyczy

zwrotu

wniosku

o

sporządzenie

uzasadnienia wyroku. Należy przyjąć, że to zarządzenie nie jest orzeczeniem

kończącym postępowanie w sprawie.

Analogiczne stanowisko zajął Sąd Najwyższy w postanowieniu z dnia

9 listopada 2006 r., V CNP 138/06 (nie publ.).

Z przedstawionych przyczyn skarga jest niedopuszczalna, w konsekwencji

należało ją odrzucić (art. 4248 § 1 k.p.c.). O kosztach postępowania orzeczono

stosownie do art. 98 § 1 w zw. z art. 391 § 1, art. 39319 i art. 42412 k.p.c.

jz