V CNP 31/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 31/07

POSTANOWIENIE

Dnia 13 lutego 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej przy ul. Ł.

w W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 7 września 2006 r.,

w sprawie ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej

o stwierdzenie przewlekłości postępowania przed Sądem Okręgowym

w W., sygn. akt I C …/05

w sprawie z powództwa Gminy W.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej […]

o uchylenie uchwały,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 13 lutego 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 7 września 2006 r. Sąd Apelacyjny odrzucił skargę

na naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki.

Od powyższego postanowienia Zarząd Wspólnoty Mieszkaniowej […] wniósł

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W wyjątkowych wypadkach, zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., gdy niezgodność

z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje

także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie

wydanego przez sąd pierwszej instancji lub drugiej instancji, jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana

lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje zatem wyłącznie na postanowienie kończące postępowanie w sprawie,

zamykające drogę do wydania wyroku. W orzecznictwie przyjęte jest, że

postanowieniami

kończącymi

postępowanie

w

sprawie

są

postanowienia

zamykające drogę do wydania orzeczenia sądu danej instancji, rozstrzygającego

istotę sprawy w procesie (wyrokiem) lub w postępowaniu nieprocesowym

(postanowieniem), a ponadto postanowienia, które kończą sprawę jako pewną

całość poddaną pod osąd (por. uchwała SN z dnia 24 listopada 1998, III CZP

44/98, OSNC 1999/5/87).

Przeciwieństwem

tych

postanowień

są

postanowienia

niekończące

postępowania w sprawie, lecz kończące w postępowaniu sądowym jedynie

zagadnienia incydentalne, uboczne. Postępowanie wywołane wniesieniem skargi

na przewlekłość postępowania jest postępowaniem incydentalnym. Postanowienie

rozstrzygające skargę na przewlekłość postępowania nie zamyka drogi do

rozstrzygnięcia sprawy co do istoty. Skarga ta ma na celu wywołanie szybkiej

reakcji sądu właściwego do rozpoznania sprawy głównej na zawarty w skardze

zarzut, że postępowanie w sprawie jest przewlekłe. Przewlekłość postępowania ma

zatem jedynie charakter wtórny wobec postępowania zasadniczego toczącego się

w konkretnym sporze (por. np. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r., l CNP

3/05, OSNC 2006/2/39, postanowienie SN z dnia 27 stycznia 2006 r., II CNP 9/06,

niepubl.).

Reasumując, należy stwierdzić, że postanowienie w przedmiocie skargi na

naruszenie prawa strony do rozpoznania sprawy w postępowaniu sądowym bez

nieuzasadnionej zwłoki, a w konsekwencji także postanowienie o odrzuceniu tej

skargi nie podlega zaskarżeniu skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia (por. postanowienie SN z dnia 17 sierpnia 2005 r.,

l CNP 3/05, OSNC 2006/2/39).

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).

db