V CNP 27/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 27/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi J. D., N. D. i K. D.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Rejonowego w R. z dnia 25 października 2007 r., sygn. akt I Ns (…) [I WSC (…)]

w sprawie z wniosku J. D., N. D. i K. D.

przy uczestnictwie A. K., J. K., Z. M. i R. G.

o rozgraniczenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 25 października 2007 r., Sąd Rejonowy w

R. utrzymał w mocy zaskarżone przez wnioskodawców postanowienie referendarza

sądowego o zwrocie kosztów zastępstwa procesowego w sprawie o rozgraniczenie.

Wnioskodawcy N. i J. małżonkowie D. oraz K. D. wnieśli skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, zarzucając mu obrazę art. 88 i 102

k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

nadzwyczajnym

środkiem

prawnym

umożliwiającym

dochodzenie

roszczenia

odszkodowawczego od Skarbu Państwa za bezprawną działalność orzeczniczą sądu

jako organu władzy publicznej (art. 4241 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 i 4171 § 2 k.c.).

Oznacza to, że niezgodność z prawem w rozumieniu powyższych przepisów musi

polegać na oczywistej i rażącej obrazie prawa, niebudzącej żadnych wątpliwości (zob.

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., V CNP 68/05, niepubl. oraz z

dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11 poz. 174).

W skardze kwestionowane jest prawomocne orzeczenie sądu I instancji, a na

takie skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem przysługuje jedynie wyjątkowo (art.

4241 § 2 k.p.c.). W niniejszej sprawie nie zachodzą przesłanki pozwalające na złożenie

skargi od orzeczenia sądu I instancji, ponieważ niewątpliwie kwestionowane orzeczenie

nie jest wyjątkowym przypadkiem i nie naruszono w nim podstawowych zasad porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

Pełnomocnik skarżących podniósł w uzasadnieniu skargi, że „w orzeczeniu

kończącym postępowanie w sprawie sąd nie może pozostawić sprawy kosztów

zastępstwa referendarzowi sądowemu, ponieważ o całym orzeczeniu musi rozstrzygać

sąd II instancji i dlatego składam niniejszą skargę, która ma moim zdaniem niecodzienny

i precedensowy charakter bo gdyby było inaczej byłby to absurd”.

Tymczasem, zgodnie z brzmieniem art. 108 § 1 k.p.c., sąd rozstrzyga o kosztach

w każdym orzeczeniu kończącym sprawę w instancji. Sąd może jednak rozstrzygnąć

jedynie o zasadach poniesienia przez strony kosztów procesu, pozostawiając

szczegółowe wyliczenie referendarzowi sądowemu; w tej sytuacji, po uprawomocnieniu

się orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie, referendarz sądowy w sądzie

pierwszej instancji wydaje postanowienie, w którym dokonuje szczegółowego wyliczenia

kosztów obciążających strony. Z kolei, zgodnie z art. 398 23 § 2 k.p.c., w sprawie

wniesienia skargi na postanowienie referendarza w przedmiocie kosztów sądowych lub

kosztów procesu, sąd rozpoznający skargę orzeka jako sąd drugiej instancji, stosując

odpowiednio przepisy o zażaleniu.

Należy stwierdzić, że wywiedziona przez pełnomocnika wnioskodawców skarga

jest wyrazem nieznajomości przepisów jej dotyczących oraz przepisów o skardze na

orzeczenie referendarza sądowego. Skarżący nie dostosowali się w żaden sposób do

wymagań przewidzianych w art. 4241 § 2 k.p.c.

Niniejsza skarga podlega zatem odrzuceniu na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c.