V CNP 26/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 26/11

POSTANOWIENIE

Dnia 6 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi J. L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego

z dnia 25 czerwca 2009 r., w sprawie z wniosku W. L.

przy uczestnictwie J. L.

o podział majątku wspólnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 6 grudnia 2011 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

J. L. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego z dnia 25 czerwca 2009 r. w sprawie o podział

majątku wspólnego. Kwestionowane orzeczenie zaskarżył w całości, zarzucając

naruszenie przepisów prawa procesowego, tj. art. 214 § 1 k.p.c., co powodowałoby

nieważność postępowania zgodnie z art. 379 pkt 5 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 5192 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia sądu pierwszej instancji

uzależniona jest od istnienia wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu

niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy

można uznać - przykładowo - nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej

środka zaskarżenia z powodu ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub

błędnej informacji udzielonej przez pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego

2006 r., I CNP 4/06, OSNC 2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek

wyjątkowy wypadek występuje w jego sprawie.

Zaskarżonym prawomocnym postanowieniem Sąd Rejonowy ustalił skład

majątku małżonków L., oraz dokonał podziału tego majątku. Skarżący J. L. z racji

wykonywania zawodu marynarza często i długotrwale przebywał poza miejscem

zamieszkania. Z tego powodu uczestnik nie stawił się na rozprawę poprzedzającą

wydanie kwestionowanego postanowienia, czyniąc zarzut Sądowi Rejonowemu, że

nie został prawidłowo zawiadomiony o terminie rozprawy. Wezwanie na rozprawę

wraz z opinią biegłego zostało wysłane uczestnikowi na dwa wskazane przez niego

adresy ze skutkiem doręczenia zastępczego. W sprawie ustalono, że uczestnik nie

podjął próby ustanowienia pełnomocnika do reprezentowania go w postępowaniu,

bądź też pełnomocnika dla doręczeń. Nie potwierdził się zatem zarzut naruszenia

prawa powodujący nieważność postępowania.

W przedmiotowej sprawie - jak sam skarżący podaje - była możliwość

zaskarżenia postanowienia Sądu Rejonowego, istniała więc możliwość jego

uchylenia lub zmiany. Skarżący nie złożył w terminie apelacji, a wniosek

o przywrócenie terminu do złożenia środka zaskarżenia został prawomocnie

oddalony. Sąd orzekający w sprawie niewadliwie uznał, że uczestnik nie wykazał

braku zawinienia w uchybieniu terminu do wniesienia apelacji od skarżonego

postanowienia.

Analizując treść wniesionej skargi należy stwierdzić, że skarżący nie

wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje w sprawie (art. 519 2 § 2

k.p.c.). Jeżeli strona miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji

odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie,

to skarga jest niedopuszczalna. Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji

z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności

skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu Najwyższego z dnia

23 stycznia 2008 r., V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

Wobec powyższego na podstawie art. 4248 § 2 k.p.c. w zw. z art. 13 § 2

k.p.c., Sąd Najwyższy odrzucił skargę.