V CNP 24/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 24/09

POSTANOWIENIE

Dnia 8 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi I.P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w B.

z dnia 19 października 2006 r., sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa I.P.

przeciwko W.S.

o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 czerwca 2009 r.,

1.) odrzuca skargę;

2.) oddala wniosek adw. J.M. o przyznanie wynagrodzenia za

pomoc prawną wykonywaną z urzędu.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 19 października 2006 r. Sąd Rejonowy w B. oddalił

powództwo o pozbawienie wykonalności tytułu wykonawczego

- wyroku Sądu

Rejonowego w Z. z dnia 13 sierpnia 1999 r.

Wyrok Sądu Rejonowego z dnia 19 października 2006 r. powódka I.P.

zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia

wymagania określonego w art. 4246 § 1 k.p.c., a także w art. 4248 § 2 k.p.c.

Przepis art. 4246 § 1 k.p.c. stanowi, że skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia wnosi się do sądu, który wydał zaskarżone

orzeczenie, w terminie dwóch lat od dnia jego uprawomocnienia się. Zaskarżony

wyrok stał się prawomocny z dniem 12 grudnia 2006 r. Powódka I.P. wniosła

skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia dnia 26

lutego 2009 r., a więc po upływie terminu określonego w art. 4246 § 1 k.p.c.

Zgodnie z brzmieniem art. 4241 § 2 k.p.c. skarga o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia przysługuje od orzeczeń sądu

pierwszej instancji jedynie w wypadkach wyjątkowych, gdy niezgodność z prawem

wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Skarżąca

nie sprecyzowała w sposób wystarczający, które podstawowe zasady porządku

prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej

zdaniem naruszone, gdyż powołała się ogólnie na naruszenie „fundamentalnych

zasad ustroju społeczno-politycznego, a więc zasad konstytucyjnych, ale również

naczelnych zasad rządzących poszczególnymi dziedzinami prawa”. Okoliczności te

winny być wykazane w skardze (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.), co stanowi jeden z jej

elementów

konstrukcyjnych.

W

wypadku

powołania

się

na

naruszenie

podstawowych zasad porządku prawnego konieczne jest wykazanie, że dana

zasada istnieje i ma podstawowe znaczenie dla porządku prawnego oraz dokładne

określenie, w jaki sposób doszło do naruszenia tej zasady w wyniku wydania

orzeczenia.

Wniesiona skarga jest niedopuszczalna także z tej przyczyny, iż - jak sama

skarżąca wskazuje – była możliwość zaskarżenia wyroku Sądu Rejonowego

apelacją. W istocie skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od wyroku

na zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony środki te sama utraciła

(apelacja wniesiona przez powódkę została odrzucona).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 8 § 2

k.p.c.).

Oddalając wniosek pełnomocnika powódki o przyznanie kosztów nie

opłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w postępowaniu wywołanym

wniesieniem tej skargi, Sąd Najwyższy miał na uwadze utrwalone stanowisko

orzecznictwa w tym przedmiocie, zgodnie z którym wynagrodzenie takie

przysługuje jedynie w sytuacji świadczenia pomocy prawnej na poziomie

wymaganym przez jej profesjonalny charakter. Nie spełnia tego wymagania

sporządzenie przez zawodowego pełnomocnika skargi niedopuszczalnej (por. m.in.

postanowienie z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98, OSNC 1999, nr 6,

poz. 123).