V CNP 22/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 22/09

POSTANOWIENIE

Dnia 8 czerwca 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi J.B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w K.

z dnia 24 kwietnia 2008 r., sygn. akt [...]

w sprawie egzekucyjnej z wniosku wierzycieli: [...]

przeciwko dłużnikowi A.Ł.

o świadczenie pieniężne,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 czerwca 2009 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 24 kwietnia 2008 r. Sąd Okręgowy w K. oddalił

zażalenie wierzyciela J.B. od postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 18

lutego 2008 r. w przedmiocie zatwierdzenia planu podziału sum uzyskanych

z egzekucji w sprawie o świadczenie pieniężne.

Wierzyciel J.B. wniósł skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 24 kwietnia 2008 r. W

skardze zarzucił naruszenie przepisów postępowania w postaci art. 1025 § 1 pkt 5

k.p.c., art. 1030 k.p.c. w związku z art. 1034 k.p.c., a także art. 1024 § 1 pkt 4 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c. skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji. Wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 1 kwietnia 2008 r. SK 77/06,

który został ogłoszony w dniu 9 kwietnia 2008 r. (Dz.U. 2008, Nr 59, poz. 367)

art. 4241 § 1 k.p.c. w części obejmującej słowa "kończącego postępowanie

w sprawie", został uznany za niezgodny z art. 32 ust. 1 i art. 77 ust. 1 i 2 Konstytucji

RP. W ten sposób powstała możliwość kwestionowania w drodze skargi

o stwierdzenie niezgodności z prawem także orzeczeń, które nie kończą

postępowania

w

sprawie.

o stwierdzenie

niezgodności

Możliwość

z

kwestionowania

prawem

orzeczeń

w

sądu

drodze

drugiej

skargi

instancji

niekończących postępowania w sprawie nie oznacza jednak, że skarga

o stwierdzenie niezgodności z prawem zmieniła swój charakter prawny - nadal

pozostaje

nadzwyczajnym

środkiem

zaskarżenia.

Charakter

tego

środka

zaskarżenia uzasadnia restryktywną wykładnię co do wymagań, jakie muszą być

spełnione przy wniesieniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego

orzeczenia

powinna

zawierać

m.in.

uprawdopodobnienie

wyrządzenia szkody spowodowanej wydaniem orzeczenia, którego skarga dotyczy.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego podkreśla się, że przewidziany w tym

przepisie wymóg uprawdopodobnienia szkody polega na złożeniu oświadczenia,

że szkoda już nastąpiła o określonym rozmiarze i w określonej postaci. Niezbędne

jest przy tym przeprowadzenie przekonywającego wywodu wskazującego także

czas powstania szkody oraz związek przyczynowy pomiędzy szkodą, a wydaniem

zaskarżonego orzeczenia (por. postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 11

sierpnia 2005 r., III CNP 4/05, OSNC 2006, nr 1, poz. 16; z dnia 31 stycznia

2006 r., IV CNP 35/08, OSNC 2007, nr 7-8, poz. 41; z dnia 28 listopada 2006 r.,

III CNP 55/06, niepubl.).

W skardze brak jest uprawdopodobnienia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego dotyczy, co oznacza niespełnienie istotnego

wymagania, przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c. Skarżący ograniczył się do

stwierdzenia, że „z chwilą wydania zaskarżonego postanowienia powstała

u skarżącego szkoda w wysokości 97.020 zł. Wartość ta odpowiada zastrzeżonej

w umowie zastawu karze umownej, którą otrzymałby gdyby uznano, iż jego

wierzytelność spełnia wymogi opisane w art. 1024 § 1 pkt 5 k.p.c.”. Tymczasem

skarżący wywodzi swoje roszczenie z umowy zastawu akcji, w której w celu

zabezpieczenia

wierzytelności

zastawnika

(skarżącego

w

niniejszym

postępowaniu), wynikających z umowy przedwstępnej sprzedaży akcji, zastawca

ustanowił zastaw na tych akcjach.

Powołanie się na prawomocne oddalenie zażalenia w przedmiocie

zatwierdzenia planu podziału sum uzyskanych z egzekucji bez przedstawienia

dalszej przekonującej jurydycznej argumentacji mogącej przemawiać za tym,

że szkoda określona przez skarżącego została mu rzeczywiście wyrządzona oraz

bez wskazania odpowiednich środków mających uwiarygodnić to twierdzenie, samo

w sobie nie jest wystarczające do spełnienia obowiązku przewidzianego w art. 424 5

§ 1 pkt 4 k.p.c. Samo wydanie niekorzystnego dla strony rozstrzygnięcia nie może

być utożsamiane z poniesieniem szkody w rozumieniu przepisów dotyczących

przedmiotowej skargi.

Niespełnienie zatem wymagań określonych w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

powoduje konieczność odrzucenia skargi (art. 4248 § 1 k.p.c.).