V CNP 216/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 216/07

POSTANOWIENIE

Dnia 26 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi D. K. i A. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt II Ca (…) [II

WSC (…)]

w sprawie ze skargi A. K. i D. K.

o wznowienie postępowania

zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Okręgowego w B. z dnia 15 czerwca

2007 r., sygn. akt II Ca (…)

w sprawie z powództwa A. K. i D. K.

przeciwko Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2008 r.,

1.)

odrzuca skargę;

2.)

zasądza od D. K. i A. K. na rzecz Zakładu Ubezpieczeń SA w W. kwotę 120, zł

(sto dwadzieścia) tytułem kosztów postępowania skargowego.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 4 września 2007 r., sygn. akt II Ca (…),

Sąd Okręgowy w B. odrzucił skargę powodów D. K. i A. K. o wznowienie postępowania.

Na postanowienie Sądu Okręgowego skarżący A. i D. K. wnieśli skargę o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać – obok oznaczenia orzeczenia, od

którego została wniesiona, przytoczenia jej podstaw oraz ich uzasadnienia, wniosku o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem i wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne – także uprawdopodobnienie wyrządzenia

szkody spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy oraz

wykazanie, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych nie było i nie jest możliwe.

Każde z wymagań przewidzianych w art. 4245 § 1 k.p.c. ma charakter samoistny,

co oznacza, że powinno być spełnione samodzielnie, a skarga niespełniająca

któregokolwiek z nich dotknięta jest brakiem nienaprawialnym w trybie właściwym dla

usuwania braków formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody przewidziane w art. 424 5 § 1 pkt 4

k.p.c. wymaga przedstawienia wyodrębnionego wywodu przekonującego, że szkoda

została wyrządzona oraz określającego czas jej powstania, postać i związek

przyczynowy z wydaniem orzeczenia niezgodnego z prawem.

Skarżący oświadczyli, że przez wydanie zaskarżonego postanowienia o

odrzuceniu skargi o wznowienie postępowania została im wyrządzona szkoda, ponieważ

ponieśli oni straty, które mogły być zniwelowane, gdyby Sąd wznowił postępowanie.

Wskazali, że na stratę tę składają się opłaty od pozwu, od pełnomocnictwa, od apelacji

od skargi o wznowienie postępowania, zwrot kosztów zastępstwa procesowego oraz

koszty zastępstwa procesowego w postępowaniu egzekucyjnym i koszty egzekucyjne.

Skarżącym chodzi zatem o szkodę wyrządzoną przez wydanie wyroku z dnia 15

czerwca 2007 r. oddalającego ich apelację, a tego orzeczenia skarżący nie zaskarżyli.

Odrzucenie skargi o wznowienie postępowania miało tylko ten skutek, że potwierdzona

została niemożność zmiany lub uchylenia wyroku z dnia 15 czerwca 2007 r. w drodze

środków prawnych (art. 4241 § 1 in fine k.p.c.). Nie zaktualizowały się natomiast

przesłanki dopuszczające zakwestionowanie postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 4

września 2007 r. skargą przewidzianą w art. 4241 k.p.c.

Należało w konsekwencji odrzucić skargę i orzec o kosztach postępowania

skargowego (art. 4248 § 1 k.p.c. oraz art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).