V CNP 213/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 213/07

POSTANOWIENIE

Dnia 26 marca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi dłużnika Z. D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z dnia 15 października 2007 r., sygn. akt II Cz (…) [WSC "no" (…)

w sprawie ze skargi dłużnika Z. D.

na czynności Komornika Sądowego Rewiru III przy Sądzie Rejonowym w O.

w postępowaniu egzekucyjnym III Km (…)

z wniosku wierzyciela K. L.

przeciwko dłużnikowi Z. D.

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 26 marca 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 15 października 2007 r. [sygn. akt II Cz (…)] Sąd

Okręgowy w O. oddalił zażalenie dłużnika Z. D. na postanowienie Sądu Rejonowego z

dnia 4 lipca 2007 r., które zapadło w wyniku skargi na czynności komornika.

Postanowienie Sądu Okręgowego zostało zaskarżone przez dłużnika Z. D.

skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach,

określonych w art. 4241 § 2 k.p.c., także od prawomocnego orzeczenia sądu pierwszej

instancji. W obu przypadkach przedmiotem zaskarżenia może być prawomocne

orzeczenie kończące postępowanie w sprawie.

Zasadniczego znaczenia nabiera zatem objaśnienie pojęcia „postanowienie

kończące postępowanie w sprawie”. Na gruncie postępowania rozpoznawczego

przyjmuje się, że chodzi tu o takie postanowienie, które przez uprawomocnienie się

trwale zamyka drogę do rozstrzygnięcia sprawy co do istoty w danej instancji (por. np.

uchwały składu siedmiu sędziów Sądu Najwyższego z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP

44/98, OSNC 1999, nr 5, poz. 87, z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC 2001, nr 1,

poz. 1 i z dnia 6 października 2000 r., III CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22).

Uwzględniając z kolei specyfikę postępowania egzekucyjnego należy przyjąć, że

w postępowaniu egzekucyjnym zwrotem „postanowienia kończące postępowanie w

sprawie” obejmuje się orzeczenia kończące zasadnicze części tego postępowania.

Wyklucza się natomiast z zakresu tego zwrotu postanowienia rozstrzygające jedynie

kwestie incydentalne, wpadkowe, za które uważa się w szczególności postanowienia co

do kosztów postępowania egzekucyjnego. W odniesieniu do postanowień co do kosztów

postępowania egzekucyjnego podkreśla się, że gdy chodzi o zaskarżalność skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem, nie mogą one być traktowane inaczej niż

postanowienia co do kosztów postępowania rozpoznawczego (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 26 kwietnia 2007 r., III CNP 67/06, BSN 2007, nr 9, s. 8).

Dlatego też skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia od postanowienia oddalającego zażalenie na postanowienie oddalające

skargę na czynności komornika w przedmiocie zajęcia wynagrodzenia dłużnika w celu

wyegzekwowania kosztów postępowania egzekucyjnego należało odrzucić, jako

niedopuszczalną (art. 4248 § 1 k.p.c.).