V CNP 21/08 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 21/08

POSTANOWIENIE

Dnia 10 czerwca 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi S. S.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku zaocznego Sądu

Rejonowego w G. z dnia 13 kwietnia 2006 r., sygn. akt I C (…) [I WSC (…) w sprawie z

powództwa M. B.

przeciwko S. S.

o ustalenie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 10 czerwca 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem zaocznym z dnia 13 kwietnia 2006 r. [sygn. akt l C (…)] Sąd Rejonowy

w G. uwzględnił powództwo przeciwko S. S. w sprawie o ustalenie.

Od powyższego wyroku zaocznego pełnomocnik pozwanego S. S. wniósł skargę

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, powołując się na

naruszenie prawa materialnego w postaci art. 31 § 1 k.r.o. oraz art. 215 § 2 i 3 Prawa

spółdzielczego i wskazał powyższe przepisy, jako na te, z którymi zaskarżone

orzeczenie jest niezgodne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji, gdy przez jego wydanie stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub

uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących stronie środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. Wyjątek od wskazanej zasady przewidziano w art. 424 1 § 2 k.p.c. W

sytuacji, gdy strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych,

dopuszczalność

skargi

uzależniona

jest

od

istnienia

wyjątkowego

wypadku

polegającego na występowaniu niezgodności z prawem o kwalifikowanym charakterze,

wynikającej z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Skarżący nie

sprecyzował w sposób wystarczający, które podstawowe zasady porządku prawnego

lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jego zdaniem

naruszone, gdyż powołał się ogólnie na naruszenie prawa materialnego, bez

szczegółowego uzasadnienia tych okoliczności. Okoliczności te winny być wykazane w

skardze (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.), co stanowi jeden z jej elementów konstrukcyjnych. W

wypadku powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku prawnego

konieczne jest wykazanie, że dana zasada istnieje i ma podstawowe znaczenie dla

porządku prawnego oraz dokładne określenie, w jaki sposób doszło do naruszenia tej

zasady w wyniku wydania orzeczenia. Skarżący nie wykazał ponadto, że zachodzi

wyjątkowy wypadek uzasadniający wniesienie skargi od niezaskarżonego orzeczenia

sądu pierwszej instancji, co oznacza, że skarga nie czyni zadość omawianemu

wymaganiu.

W istocie skarżący zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od wyroku zaocznego na

zasadach ogólnych, w sytuacji gdy w sposób przez siebie zawiniony środki te utracił

(skarżący nie uzupełnił braków formalnych wniesionego przez siebie wniosku o

przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku zaocznego, co w konsekwencji

doprowadziło do zwrócenia tego wniosku).

Z tych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w postanowieniu (art. 424 8 § 2

k.p.c.).