V CNP 21/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 21/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi D. B.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.

Sądu Gospodarczego z dnia 24 listopada 2004 r., sygn. akt V Ga (…)

w sprawie z powództwa D. B. przeciwko (…) Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w

W. o zapłatę, na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2005 r.,

odrzuca skargę i zasądza od powódki na rzecz pozwanego kwotę 1.200 zł tytułem

kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wniesiona przez powódkę skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 24 listopada 2004 r. podlegała

odrzuceniu z następujących przyczyn:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane

w

art.

4245

§

k.p.c.,

powinna

zawierać

między

innymi

„w y k a z a n i e , że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków

prawnych n i e

b y ł o

i

n i e

j e s t możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie

ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia

analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których zastosowanie – w

odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn

na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując

odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje kasacja (skarga

kasacyjna) i dlatego wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe.

Wywód prawny we wskazanym zakresie jednak nie wyczerpuje warunku skargi z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem – zgodnie z treścią tego przepisu

– nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było możliwe, ale także wykazanie, że nie jest możliwe.

Skarżący powinien zatem wykazać, że wznowienie postępowania w sprawie

zakończonej zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest

niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko

temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania.

Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było ale nie

jest możliwe.

Skarga powódki nie spełnia warunku przewidzianego w art. 424 5 § 1 pkt 5 k.p.c.,

ogranicza się tylko do stwierdzenia o nieprzysługiwaniu kasacji od wyroku Sądu

Okręgowego w B. z dnia 24 listopada 2004 r. Stwierdzenie takie, jak wykazano, nie

wypełnia wspomnianego warunku skargi. Skarżąca nie wskazała ponadto przepisu, z

którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia zatem także

wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Nie sanuje tego braku

okoliczność, że przepisy prawa powołane zostały w podstawach, na których skarga

została oparta (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.), skoro wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3

art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy skargi,

różne funkcje.

Już tylko ubocznie dodać należy, że wskazane w ramach podstawy skargi

w postaci naruszenia prawa materialnego - naruszenie ogólnych warunków umownych

autocasco nie stanowią prawa materialnego (por. orzeczenie SN z dnia 24 czerwca

1998 r., I CKN 774/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 29), wskazywanie więc na naruszenie

przepisów „ogólnych warunków” w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego nie

mogłoby odnieść skutku.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 oraz art.

98 § 1 i 2 w zw. z art. 391 § 1, art. 39821 , art. 42412 k.p.c.).