V CNP 206/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 206/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi M. P.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w B. z dnia 27 czerwca 2006 r., sygn. akt II Cz (…)

w sprawie z powództwa M. P.

przeciwko Z. J., M. J. i W. J.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 27 czerwca 2006 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił zażalenie

powódki M. P. od postanowienia Sądu Rejonowego w Ż. z dnia 11 kwietnia 2006 r.

odrzucającego jej zażalenie na postanowienie z dnia 15 marca 2006 r. dokonujące

wykładni nakazu zapłaty.

Zażalenie wniesione przez profesjonalnego pełnomocnika powódki zostało

odrzucone z powodu nieuiszczenia opłaty sądowej.

Powódka

wniosła

skargę

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego postanowienia Sądu Okręgowego, powołując się na naruszenie

przepisów postępowania, które spowodowało niezgodność orzeczenia z prawem, a w

szczególności przepisów art. 1302 § 3 k.p.c. w związku z art. 1261 § 1 i art. 130 § 1 k.p.c.

oraz w związku z art. 394 § 3 i 3701 w związku z art. 397 § 2 k.p.c., polegające na

wyrażeniu

błędnego

poglądu

prawnego

jakoby

niepodanie

w zażaleniu

przez

profesjonalnego pełnomocnika wartości przedmiotu zaskarżenia powodowało skutki

przewidziane w art. 1302 § 3 k.p.c. Skarżąca wniosła o uchylenie zakwestionowanego w

całości postanowienia oraz uchylenie postanowienia Sądu Rejonowego i przekazanie

sprawy Sądowi Rejonowemu w Ż. w celu nadania przez ten Sąd biegu zażaleniu

powódki z dnia 10 kwietnia 2006 r.

Zdaniem skarżącej, poniosła ona realną szkodę w postaci utraty części

dochodzonych przez nią odsetek w kwocie 4.000 zł oraz z tytułu opłaty sądowej od

zażalenia (209 zł).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach - jak

stanowi § 2 powołanego artykułu - gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia

kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej

instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że

jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie

środków prawnych.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest to, że kwestionowane postanowienie

formalne Sądu Okręgowego o oddaleniu zażalenia zamknęło powódce tylko możliwość

kontroli instancyjnej orzeczenia Sądu Rejonowego i samoistnie nie może stanowić

szkody. W konsekwencji istnieje nakaz zapłaty Sądu Rejonowego z dnia 13 listopada

1997 r., korzystający z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366

k.p.c.). Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać

jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej.

Skarga powódki nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Skarżąca podała, że szkoda, jaką poniosła to

utrata części dochodzonych przez nią odsetek w kwocie 4.000 zł od należności głównej

oraz w kwocie 209 zł z tytułu opłaty sądowej od zażalenia. Należy zauważyć, że

skarżąca - w następstwie procesowego ukształtowania swojej skargi - została

pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik postępowania odwoławczego byłby dla

niej korzystny. Sąd Najwyższy nie może zastępować sądu drugiej instancji i rozstrzygać,

jakiej treści orzeczenie powinno zapaść w następstwie nieodrzucenia środka

odwoławczego (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r. V CNP

86/06; OSNC 2007/3/47). Zaskarżając jedynie postanowienie formalne oddalające

zażalenie, strona skarżąca nie uprawdopodobniła, gdyż nie mogła uprawdopodobnić,

powstania szkody (art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 k.p.c. postanowił, jak

w sentencji postanowienia.