V CNP 200/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 200/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi G. L.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w B. z dnia 2 stycznia 2007 r., sygn. akt VI GC (…) [VI

WSC (…)]

w sprawie z powództwa G. L.

przeciwko J. A.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r.,

1.)

odrzuca skargę;

2.)

zasądza od G. L. na rzecz J. A. kwotę 1200, zł (jeden tysiąc dwieście)

tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 stycznia 2007 r. [sygn. akt VI GC (…) Sąd Rejonowy w

B. odrzucił apelację powódki G. L. od wyroku Sądu Rejonowego w B. z dnia 14 listopada

2006 r. w sprawie o zapłatę.

Powódka wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem tego postanowienia,

powołując się na naruszenie konstytucyjnych praw człowieka i obywatela, zwłaszcza art.

78 Konstytucji Rzeczpospolitej Polskiej, wskazując na art. 130 § 3 k.p.c. jako na przepis

prawa, z którym zaskarżone postanowienie jest niezgodne.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie została

wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze przysługujących

stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe. W wyjątkowych wypadkach - jak

stanowi § 2 powołanego artykułu - gdy niezgodność z prawem wynika z naruszenia

podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw

człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego orzeczenia

kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez sąd pierwszej lub drugiej

instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że

jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie

środków prawnych.

Przewidziany w art. 4241 § 2 k.p.c. wyjątkowy wypadek umożliwiający wniesienie

skargi od prawomocnego orzeczenia wydanego przez sąd pierwszej instancji powinien

być jednoznacznie wykazany.

Pełnomocnik

skarżącej

nie

wykazał,

że

zachodzi

wyjątkowy

wypadek

uzasadniający wniesienie skargi, powołał się bowiem wyłącznie na fakt prawomocnego

odrzucenia

apelacji.

Nieskorzystanie

z

apelacji

z

powodu

naruszenia

przez

profesjonalnego pełnomocnika obowiązku uiszczenia opłaty, wynikającego z art. 10

ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr

167, poz. 1398 ze zm.), nie stanowi natomiast podstawy do przyjęcia, że zachodzi

wyjątkowy wypadek w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c.

W rozpoznawanej sprawie istotne jest także to, że kwestionowane postanowienie

formalne Sądu Rejonowego o odrzuceniu apelacji zamknęło powódce tylko możliwość

kontroli instancyjnej (apelacyjnej) wyroku tego Sądu i samoistnie nie może stanowić

szkody. W konsekwencji istnieje wyrok Sądu Rejonowego z dnia 14 listopada 2006 r.,

korzystający z waloru prawomocności i powagi rzeczy osądzonej (art. 365 i 366 k.p.c.).

Nie został on zakwestionowany również w tej skardze, zatem nie może podlegać

jakiejkolwiek weryfikacji w sprawie skargowej.

Skarga powódki nie spełnia także istotnego wymagania, przewidzianego w art.

4245 § 1 pkt 4 k.p.c., tj. uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody spowodowanej przez

wydanie orzeczenia, którego dotyczy. Skarżąca podała, że szkoda, jaką poniosła, to

wartość przedmiotu sporu, a dowody na poniesienie tej szkody to niekorzystne dla niej

rozstrzygnięcia sądów. Należy zauważyć, że skarżąca - w następstwie procesowego

ukształtowania swojej skargi - została pozbawiona możliwości dowodzenia, że wynik

postępowania odwoławczego byłby dla niej korzystny. Sąd Najwyższy nie może

zastępować sądu drugiej instancji i rozstrzygać, jakiej treści orzeczenie odwoławcze

powinno zapaść w następstwie nieodrzucenia apelacji (por. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 4 lipca 2006 r. V CNP 86/06; OSNC 2007/3/47). Zaskarżając

jedynie postanowienie o odrzuceniu apelacji strona skarżąca nie uprawdopodobniła,

gdyż nie mogła uprawdopodobnić, powstania szkody (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.).

Z tych względów Sąd Najwyższy na podstawie art. 4248 § 1 k.p.c. postanowił, jak

w sentencji postanowienia.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. art. 98 § 1 i 108 § 1 k.p.c.