V CNP 199/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 199/07

POSTANOWIENIE

Dnia 30 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi dłużniczki M. R.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w O.

z dnia 18 października 2005 r., sygn. akt II Cz (…) [WSC (…)]

w sprawie z wniosku (...) BANK S.A. Oddział w R.

(poprzednio:(...) Bank Gospodarczy S.A. Oddział w R.)

przy uczestnictwie A. R. i M. R.

o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 30 stycznia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 18 października 2005 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił

zażalenie uczestników postępowania A. R. i M. R. od postanowienia Sądu Rejonowego

w G. z dnia 9 sierpnia 2005 r. nadającego klauzulę wykonalności bankowemu tytułowi

egzekucyjnemu.

Postanowienie Sądu Okręgowego zostało zakwestionowane przez dłużniczkę

Mariolę Rowińską skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia (art. 4241 k.p.c.). Skarżąca jako podstawę skargi wskazała naruszenie

przepisów prawa procesowego (art. 7862 § 1 i § 2 k.p.c.) oraz prawa materialnego (art.

97 ust. 1 i art. 5 ust. 2 pkt 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Prawo bankowe).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4245 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia powinna zawierać - obok oznaczenia orzeczenia, od którego

została wniesiona – przytoczenie - jej podstaw oraz ich uzasadnienia i wniosek o

stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem, wskazanie przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne, uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody

spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy, a także wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i

nie jest możliwe.

Wymagania te mają charakter konstrukcyjny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny, w związku z czym skarga niespełniająca któregokolwiek z nich dotknięta

jest tzw. brakiem istotnym, nienaprawialnym w trybie właściwym dla usuwania braków

formalnych i podlega odrzuceniu a limine.

Skarżąca nie wykazała, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych

środków prawnych nie było i nie jest możliwe (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

Wymaganie przewidziane w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. jest spełnione, gdy skarżący

przeprowadzi wywód, z którego wynika, iż ani skarga kasacyjna, ani skarga o

wznowienie postępowania nie są w sprawie dopuszczalne albo z innych przyczyn nie

mogą zostać skutecznie wniesione (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 17

sierpnia 2005 r., l CNP 5/05, OSNC 2006, nr 1, poz.17). Należy również podkreślić, że

środkami umożliwiającymi wzruszenie zaskarżonego orzeczenia mogą być - oprócz

wymienionych - także inne narzędzia procesowe np. powództwo przeciwegzekucyjne

(art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c.) lub specjalne środki funkcjonujące w postępowaniu

nieprocesowym. Zgodnie zatem z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarżący musi wykazać, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r.. III CNP

23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140). Obowiązkiem strony jest bowiem wykorzystanie

wszystkich istniejących narzędzi procesowych i dopiero ich bezskuteczność lub brak

może - w wypadku wystąpienia szkody -uzasadniać odpowiedzialność Skarbu Państwa

przewidzianą w art. 77 Konstytucji i art. 4171 § 2 k.c., opartą na skardze unormowanej w

art. 4241 k.p.c.

Tymczasem w skardze niniejszej skarżąca poprzestała na stwierdzeniu,

że wzruszenie zaskarżonego postanowienia w drodze innych środków prawnych nie jest

możliwe, gdyż postanowienie te jest prawomocne i ostateczne w toku instancji oraz nie

podlega zaskarżeniu skargą kasacyjną. Skarżąca nie skorzystała we właściwym czasie

z prawa do wniesienia powództwa przeciwegzekucyjnego (art. 840 § 1 pkt 1 k.p.c.). W

istocie

skarżąca

zastępuje

prawomocnego orzeczenia

skargą

o

stwierdzenie

środki odwoławcze

niezgodności

przysługujące

z

prawem

od zaskarżonego

orzeczenia na zasadach ogólnych. W skardze tej nie powołano przy tym żadnych

okoliczności wskazujących na wystąpienie wyjątkowego wypadku, o którym mowa w art.

4241 § 2 k.p.c., uzasadniającego wniesienie skargi o stwierdzenie niezgodności z

prawem prawomocnego orzeczenia, mimo nieskorzystania z przysługujących skarżącej

środków prawnych.

W konsekwencji, skarga podlegała odrzuceniu jako niedopuszczalna (art. 4248 § 1

k.p.c.).