V CNP 192/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 192/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi dłużnika K. O.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w G. z dnia 26 lipca 2007 r. sygn. akt III Cz (…) [WSC (…)]

w sprawie dłużnika K. O.

przy uczestnictwie wierzycielki J. F.-P.

o egzekucję świadczenia pieniężnego,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2008 r.,

1)

odrzuca skargę;

2)

zasądza od K. O. na rzecz J. F.-P. kwotę 600, zł (sześćset) tytułem kosztów

postępowania.

Uzasadnienie

Prawomocnym postanowieniem z dnia 26 lipca 2007 r. Sąd Okręgowy w G., na

skutek zażalenia dłużnika K. O. na postanowienie Sądu Rejonowego w R. z dnia 30

stycznia 2007 r., zmienił zaskarżone postanowienie przez ustalenie kosztów

egzekucyjnych oraz orzekł o kosztach postępowania skargowego i zażaleniowego.

Dłużnik K. O. zaskarżył w całości postanowienie z dnia 26 lipca 2007 r. skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia. W skardze zarzucił

naruszenia „art. 13 § 2 k.p.c. w związku z art. obecnie 126 2 - w momencie wniesienia

pozwu art. 16 ustawy o kosztach sądowych - art. 825 pkt 3 k.p.c.”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje

od

prawomocnego

orzeczenia

sądu

drugiej

instancji

kończącego

postępowanie w sprawie, a w wyjątkowych wypadkach, gdy niezgodność z prawem

wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub konstytucyjnych

wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje także od prawomocnego

orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie wydanego przez sąd pierwszej

instancji lub drugiej instancji, jeżeli strony nie skorzystały z przysługujących im środków

prawnych, chyba że jest możliwa zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze innych

przysługujących stronie środków prawnych (art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.).

Przede wszystkim podnieść należy, że orzeczenie, którego treścią jest

rozstrzygnięcie o kosztach, nie jest postanowieniem kończącym postępowanie

w sprawie. W orzecznictwie utrwalone jest zapatrywanie, że do kategorii orzeczeń

kończących postępowanie w sprawie należą wyroki oraz postanowienia wydane

w postępowaniu nieprocesowym rozstrzygające co do istoty sprawy. Orzeczenie

rozstrzygające co do istoty sprawy, to takie, które po uprawomocnieniu się trwale

zamyka drogę do dalszego postępowania i rozstrzygnięcia (por. uzasadnienie uchwały

składu siedmiu sędziów z dnia 24 listopada 1998 r., III CZP 44/98, OSNC 1999, nr 5,

poz. 87, uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 31 maja 2000 r., III ZP 1/00, OSNC

2001, nr 1, poz. 1, uchwałę składu siedmiu sędziów z dnia 6 października 2000 r., III

CZP 31/00, OSNC 2001, nr 2, poz. 22).

Orzeczeniom rozstrzygającym co do istoty sprawy należy przeciwstawić

te rozstrzygające w kwestiach incydentalnych, tj. takie, które pozostają w związku

z postępowaniem zmierzającym do rozpoznania żądania, ale ich byt jest samodzielny w

tym znaczeniu, że zamykają określony uboczny wątek spawy. Do tej kategorii orzeczeń

należy zaliczyć rozstrzygnięcia w przedmiocie kosztów. Postanowienie o kosztach

procesu nie jest zatem orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie w myśl

przedstawionej wyżej wykładni. W tym kierunku wypowiadał się też Sąd Najwyższy w

nawiązaniu do stanu prawnego, obowiązującego przed dniem 6 lutego 2005 r., m.in. w

postanowieniach z dnia 20 grudnia 1996 r., l CZ 30/96, OSNC 1997, nr 3, poz. 34). Nie

ma podstaw żeby wykładni tej nie stosować w przypadku skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (por. także postanowienie z dnia 17

listopada 2005 r., II CNP 15/05 - OSNC 2006, nr 9, poz. 153).

W konsekwencji orzeczono, jak w sentencji postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.). O

kosztach orzeczono na podstawie art. 98 § 1 i 108 § 1 k.p.c.