V CNP 19/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 19/06

POSTANOWIENIE

Dnia 27 stycznia 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Iwona Koper

w sprawie ze skargi Z. Z.

o stwierdzenie niezgodności z prawem

postanowienia Sądu Apelacyjnego […]

z dnia 28 września 2005 r.

z powództwa Z. Z.

przeciwko E.. S.A. w W.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym

w Izbie Cywilnej w dniu 27 stycznia 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 maja 2005 r. Sąd Okręgowy w O. oddalił powództwo Z.

Z. przeciwko E. S.A o zapłatę.

Zarządzeniem z dnia 31 maja 2005 r. Przewodniczący Sądu Okręgowego

zwrócił wniosek powoda o uzasadnienie tego wyroku, zaś postanowieniem z dnia

10 czerwca 2005 r. Sąd Okręgowy odrzucił wniesioną od niego przez powoda

apelację. Kolejno Sąd Okręgowy postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r. odrzucił

zażalenie powoda na postanowienie o odrzuceniu apelacji, a następnie

postanowieniem z 19 września 2005 r. uchylił to swoje postanowienie.

Wcześniej, bo 27 czerwca 2005 r. powód wniósł skargę o stwierdzenie

niezgodności z prawem zarządzenia przewodniczącego z dnia 31 maja 2005 r.,

którą Sąd Okręgowy odrzucił postanowieniem z dnia 14 lipca 2005 r.

Postanowieniem z dnia 28 września 2005 r. Sąd Apelacyjny oddalił zażalenie

powoda na to postanowienie, podzielając wyrażone w nim stanowisko, iż

zaskarżone skargą zarządzenie nie jest orzeczeniem kończącym postępowanie

w sprawie w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., co powoduje niedopuszczalność

skargi.

Od postanowienia Sądu Apelacyjnego powód wniósł skargę o stwierdzenie

jego niezgodności z prawem. Wskazał na jego niezgodność z przepisami art. 64

w zw. z art. 379 pkt 5 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Sąd pierwszej i drugiej instancji odrzuca skargę i o stwierdzenie

niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia

jedynie

w przypadku

wskazanym w art. 4246 § 3 w zw. z art. 4246 § 2 k.p.c. tj. w razie nieuzupełnienia

w wyznaczonym terminie jej braków w zakresie warunków formalnych określonych

w art. 4245 § 2 k.p.c. W pozostałych przypadkach określonych w art. 4248 § 1 i 2

k.p.c. o odrzuceniu skargi orzeka Sąd Najwyższy (tak również Sąd Najwyższy

w postanowieniu z dnia 17 czerwca 2005 r., III CZ 49/05, OSNC 2005, nr 10,

poz. 180).

W świetle powyższego Sąd Okręgowy w Opolu nie był uprawniony do

odrzucenia skargi

o stwierdzenie niezgodności

z prawem, jako wniesionej od

orzeczenia niekończącego postępowania w sprawie. Do rozpoznania zażalenia na

to postanowienie nie był również właściwy Sąd Apelacyjny, gdyż sądem właściwym

do dokonania kontroli zasadności odrzucenia skargi o stwierdzenie niezgodności

prawomocnego orzeczenia z prawem jest tylko Sąd Najwyższy. Na postanowienie

sądu pierwszej instancji odrzucające skargę zażalenie przysługuje do Sądu

Najwyższego (vide powołane postanowienie SN z dnia 17 czerwca 2005 r.).

Stwierdzone nieprawidłowości postępowania przed sądami obu instancji,

muszą jednak pozostać bez wpływu na rozstrzygnięcie o wniesionej przez powoda

skardze o stwierdzenie niezgodności z prawem postanowienia Sądu Apelacyjnego,

którym

w

następstwie

oddalenia

jego

zażalenia

definitywnie

orzeczono

o odrzuceniu skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem zarządzenia

wydanego przez przewodniczącego Sądu Okręgowego. Rozpoznawana skarga jest

bowiem niedopuszczalna i podlega odrzuceniu. Przepisy działu VIII, tytułu VI Księgi

pierwszej k.p.c. nie przewidują skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem od

postanowienia sądu drugiej instancji oddalającego zażalenie na postanowienie

sądu pierwszej instancji, którym odrzucono skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem orzeczenia tego sądu. Sądem drugiej instancji, oddalającym zażalenie jak wyżej wskazano - jest bowiem według ustawy Sąd Najwyższy, od którego

orzeczeń skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem nie przysługuje (art. 424 1

§ 3 k.p.c.).

Na marginesie jedynie pozostaje zauważyć iż wniesiona skarga nie spełnia

wymagania określonego wart. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c., co także przy przyjęciu, iż jest

co do zasady dopuszczalna, skutkować musiałoby jej odrzuceniem.

Z powyższych przyczyn orzeczono jak w sentencji (art.424 8 § 1 k.p.c.).

db