V CNP 187/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 187/07

POSTANOWIENIE

Dnia 23 stycznia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Agencji Wydawniczej T.(...) Spółki z o.o. w C.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego z dnia 18 marca 2005 r. sygn. akt I ACa (…)

w sprawie z powództwa R. O.

przeciwko Agencji Wydawniczej T.(...) Spółce z o.o. w C.

i z powództwa wzajemnego Agencji Wydawniczej T.(...) Spółki z o.o. w C.

przeciwko R. O.

o zwalczanie nieuczciwej konkurencji,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 23 stycznia 2008 r.,

1) odrzuca skargę;

2) zasądza od Agencji Wydawniczej „T.(...)’ - sp. z o.o. w C. na rzecz R. O. kwotę

3600, zł (trzy tysiące sześćset) tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 marca 2005 r., sygn. akt l ACa (…) Sąd Apelacyjny, na

skutek apelacji powoda (pozwanego wzajemnego) R. O., zmienił częściowo zaskarżony

wyrok Sądu Okręgowego w C. z dnia 5 lipca 2002 r. w ten sposób, że powództwo

wzajemne oddalił w całości i obciążył kosztami procesu pozwaną (powódkę wzajemną).

Pozwana (powódka wzajemna) wniosła o stwierdzenie niezgodności z prawem w

całości wyroku Sądu Apelacyjnego (art. 4241 k.p.c.). Skarżąca zarzuciła, że

kwestionowany wyrok jest niezgodny ze wskazanymi przepisami prawa, niebudzącymi

wątpliwości co do ich wykładni i stosowania, a mianowicie art. 398 20 i 278 k.p.c., art. 120

ust. 1 ustawy z dnia 30 czerwca 2000 r. - Prawo własności przemysłowej (Dz. U. 2001 r.

Nr 49, poz. 508) oraz art. 244 § 1 k.p.c. w związku z art. 233 k.p.c.; art. 217 § 1 w

związku z art. 316 § 1 k.p.c. oraz art. 316 § 2 i 225 k.p.c.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

przysługuje, stosownie do art. 4241 § 1 k.p.c., od prawomocnego orzeczenia sądu

drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, gdy przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

Wskazany przepis wyraża m.in. zasadę, że przesłanką dopuszczalności tej skargi

jest rzeczywista niemożność zmiany lub uchylenia kwestionowanego orzeczenia, co ma

miejsce m.in. w sprawie niekasacyjnej. Wykazanie tej przesłanki jest jednym z istotnych

wymagań skargi (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.).

W przedmiotowej sprawie od zaskarżonego orzeczenia Sądu Apelacyjnego

przysługiwał nadzwyczajny środek zaskarżenia w postaci skargi kasacyjnej, istniała

zatem możliwość jego uchylenia lub zmiany. Skarżąca skorzystała z tej możliwości

wnosząc skargę kasacyjną. Jej skarga kasacyjna została odrzucona przez Sąd

Apelacyjny z powodu niespełnienia wymagań określonych w art. 398 4 § 1 pkt 4 k.p.c.

Zasadność odrzucenia skargi kasacyjnej potwierdził Sąd Najwyższy postanowieniem z

dnia 10 listopada 2005 r.

Skarga z art. 4241 k.p.c. nie jest substytutem skargi kasacyjnej. Jeżeli strona

miała obiektywną możliwość skorzystania z instancji kasacyjnej i z tej możliwości nie

skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to skarga jest niedopuszczalna (art. 4248

§ 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy świadomej rezygnacji z wniesienia skargi

kasacyjnej, jak i przy zawinionej przez stronę niemożności skorzystania z tego środka

odwoławczego. Nie mogą istnieć przywileje procesowe dla strony, która z przyczyn

zawinionych narusza ustawowe zasady postępowania.

W judykaturze wyjaśniono, że w wyniku odrzucenia środka odwoławczego środek

ten procesowo nie istnieje i nie ma przeszkód do jego ponowienia (zob. orzeczenia

Sądu Najwyższego z dnia 11 sierpnia 1999 r., I CKN 367/99, OSNC 2000, nr 3, poz. 48

oraz z dnia 18 stycznia 2006 r., III CNP 22/05, OSNC 2006, nr 6, poz. 111). Odrzucenie

skargi kasacyjnej pozwanej (powódki wzajemnej) wywołało więc stan „niewniesienia”

tego środka odwoławczego w sprawie kasacyjnej, uzasadniający odrzucenie skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia na podstawie art. 424 8

§ 2 k.p.c.

O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 98 i 108 § 1 k.p.c.