V CNP 179/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 179/07

POSTANOWIENIE

Dnia 8 kwietnia 2008 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi Z. W.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Rejonowego w O. z dnia 16 marca 2005 r., sygn. akt V GNs (…)

w sprawie z wniosku W. R.

przy uczestnictwie Z. W.

o rozliczenie spółki,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 8 kwietnia 2008 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 16 marca 2005 r., Sąd Rejonowy w O. dokonał

rozliczenia spółki cywilnej „A.(...)”.

Uczestnik postępowania Z. W. wniósł o stwierdzenie niezgodności z prawem tego

orzeczenia, powołując się na naruszenie art. 479 9 § 1 i 369 § 1 i 2 k.p.c., art. 2, 78 i 176

Konstytucji oraz art. 3531 i 867 § 1 i 2 k.c.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia jest

nadzwyczajnym

środkiem

prawnym

umożliwiającym

dochodzenie

roszczenia

odszkodowawczego od Skarbu Państwa za bezprawną działalność orzeczniczą sądu

jako organu władzy publicznej (art. 4241 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 i 4171 § 2 k.c.).

Oznacza to, że niezgodność z prawem w rozumieniu powyższych przepisów musi

polegać na oczywistej i rażącej obrazie prawa, niebudzącej żadnych wątpliwości (zob.

orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 21 marca 2006 r., V CNP 68/05, niepubl. oraz z

dnia 4 stycznia 2007 r., V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11 poz. 174).

Skarga Z. W. dotyczy orzeczenia Sądu I instancji, a więc sytuacji wyjątkowej,

uregulowanej w art. 4241 § 2 k.p.c. Można się zgodzić z poglądem skarżącego, że został

on pozbawiony w sposób nieuzasadniony procesowo dostępu do instancji odwoławczej,

dlatego

był

uprawniony

pierwszoinstancyjnego.

do

Skarga

złożenia

skargi

od

ta

jednak

charakter

ma

prawomocnego

bardzo

orzeczenia

wyjątkowy

i

sformalizowany. Skarżący skoncentrował się na procesowym problemie pozbawienia go

„instancyjności”, nie dostosował się natomiast w sposób wystarczający do szczególnych

wymagań odnoszących się do sfery merytorycznej, przewidzianych w art. 424 1 § 2 k.p.c.

Należało zatem orzec jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).