V CNP 17/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 17/05

POSTANOWIENIE

Dnia 14 lipca 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi J. N. i M. N.

o

stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

postanowienia

Sądu

Okręgowego w C. z dnia 15 lutego 2005 r., sygn. akt VI Ca (…)

w sprawie z wniosku J. N. i M. N. przy uczestnictwie A. N., A. N., D. K., R. W. i E. K. o

zniesienie współwłasności na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 14 lipca

2005 r.,

1/ odrzuca skargę;

2/ zasądza od wnioskodawców na rzecz uczestniczki postępowania A. N. kwotę

500, zł /pięćset/ tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Wykonując zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w C. o złożenie

pełnomocnictwa procesowego do wniesienia skargi, pełnomocnik skarżących przedłożył

pełnomocnictwo mocodawców uprawniające go „do prowadzenia sprawy sygn. akt VI

Ca (…) we wszystkich instancjach”.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia (art. 4241 – 42412 k.p.c.) nie jest kontynuacją postępowania zakończonego

prawomocnie kwestionowanym orzeczeniem sądu drugiej instancji i nie zmierza do

zmiany bądź uchylenia tego orzeczenia. Umożliwia natomiast – przy spełnieniu

określonych wymagań i uwarunkowań – dochodzenie roszczenia odszkodowawczego

od Skarbu Państwa za niezgodną z prawem działalność orzeczniczą sądu jako organu

władzy publicznej (art. 417 § 1 k.c.). Z tej przyczyny jest odrębną, nową sprawą

wymagającą przedstawienia nowego pełnomocnictwa procesowego przez pełnomocnika

(art. 89 § 1 i126 § 3 k.p.c. w związku z art. 4245 § 2 k.p.c.).

Zarządzenie Przewodniczącego Sądu Okręgowego w C. trafnie zmierzało do

uzupełnienia braku formalnego skargi, ale nie zostało wykonane, bowiem przedłożone

pełnomocnictwo nie umocowuje do prowadzenia sprawy skargowej (art. 424 1 – 42412

k.p.c. w związku z art. 4171 § 2 k.c.), lecz do prowadzenia „we wszystkich instancjach

sprawy VI Ca (…) o zniesienie współwłasności”.

Nieuzupełnienie w terminie braków formalnych skargi powoduje jej odrzucenie

(art. 4248 § 1 k.p.c. w związku z art. 4246 § 3 k.p.c.).

Na rzecz uczestniczki postępowania A. N. została zasądzona od wnioskodawców

należność z tytułu zastępstwa radcowskiego należycie umocowanego pełnomocnika,

aczkolwiek w ograniczonym zakresie ze względu na sytuację materialną skarżących

(art. 520 § 2 k.p.c. w związku z art. 102 k.p.c.).