V CNP 166/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 166/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 listopada 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi E. M.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Okręgowego w G.

z dnia 8 marca 2007 r., w sprawie z powództwa E. M.

przeciwko R.K. i T. K.

o ochronę służebności,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 listopada 2007 r.,

1.) odrzuca skargę;

2.) zasądza od E. M. na rzecz R. K. kwotę 300, zł (trzysta)

tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest nadzwyczajnym środkiem prawnym umożliwiającym dochodzenie roszczenia

odszkodowawczego od Skarbu Państwa za bezprawną działalność orzeczniczą

sądu jako organu władzy publicznej (art. 4241 k.p.c. w związku z art. 417 § 1 i 4171

§ 2 k.c.). Oznacza to, że niezgodność z prawem w rozumieniu powyższych

przepisów musi polegać na oczywistej i rażącej obrazie prawa, niebudzącej

żadnych wątpliwości (zob. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 4 stycznia 2007 r.,

V CNP 132/06, OSNC 2007, nr 11, poz. 174).

Skarżący w rozpoznawanej skardze nie wykazał merytorycznych przesłanek

uzasadniających jej wniesienie. Stanowisko Sądu Okręgowego w odniesieniu do

uprawnień i obowiązków właścicieli nieruchomości służebnej oraz właściciela

nieruchomości władnącej jest trafne. Na pierwszy plan wysuwa się wszakże

problem niespełnienia przez skarżącego obowiązku uprawdopodobnienia szkody

wywołanej wydaniem kwestionowanego orzeczenia (art. 424 5 § 1 pkt 4 k.p.c.

w związku z art. 4241 § 1 k.p.c.). Uprawdopodobnienie musi być rzetelne, oparte na

argumentach merytorycznych, oraz powinno nawiązywać bezpośrednio do

merytorycznej treści orzeczenia sądu. Tymczasem skarżący przyznał, że „brak

dostępu do drogi nie można wycenić w żaden sposób”. Twierdzenie to jest ponadto

nieprawdziwe, ponieważ pozwani właściciele bezspornie nie ograniczyli powodowi

dostępu do służebnego szlaku i w wyniku ich działania skarżący nie poniósł szkody

materialnej, będącej istotną przesłanką skargi z art. 424 1 k.p.c. (por. orzeczenia

Sądu Najwyższego z dnia 9 czerwca 2006, IV CNP 48/06, OSP 2007, nr 11, poz.

126). Należało w konsekwencji odrzucić skargę (art. 4248 § 1 k.p.c.) oraz orzec

o kosztach postępowania skargowego (art. 98 i 108 § 1 k.p.c.).

kg