V CNP 15/09 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 15/09

POSTANOWIENIE

Dnia 21 maja 2009 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Barbara Myszka

w sprawie ze skargi H. i J. małż. G.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego

w G. z dnia 1 października 2008 r., sygn. akt [...],

wydanego w sprawie z powództwa H. i Je. małż. G.

przeciwko S.G.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 21 maja 2009 r.,

1. odrzuca skargę,

2. zasądza od H. i J. małż. G. na rzecz S.G. kwotę 1800 zł

(jeden tysiąc osiemset złotych) tytułem zwrotu kosztów

wywołanych wniesieniem skargi.

Uzasadnienie

H. i J. małż. G. wnieśli skargę o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w G. z dnia 1 października 2008 r.,

oddalającego ich apelację od wyroku Sądu Rejonowego w R., którym sąd ten

oddalił powództwo o wynagrodzenie za bezumowne korzystanie z budynku,

skierowane przez nich przeciwko S.G.

Skarżący oznaczyli orzeczenie, od którego skarga została wniesiona, ze

wskazaniem, że zaskarżają je w całości, przytoczyli podstawy skargi oraz ich

uzasadnienie podnosząc, że w sprawie zakończonej zaskarżonym orzeczeniem

doszło do obrazy przepisów art. 379 pkt 5 k.p.c. przez nie uwzględnienie wniosku

pełnomocnika o odroczenie rozprawy w dniu 1 października 2008 r. z powodu

zaplanowanego wcześniej urlopu i art. 66 ust. 2 Konstytucji, przyznającego

każdemu pracownikowi prawo do wypoczynku w granicach wynikających z ustaw,

przedstawili uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez

wydanie zaskarżonego orzeczenia, wskazali, że wzruszenie tego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe oraz sformułowali

wniosek o stwierdzenie niezgodności orzeczenia z prawem. Uszło jednak uwagi

skarżących, że – zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. – skarga powinna zawierać

jeszcze wskazanie przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

jest sformalizowanym środkiem prawnym. Jak już niejednokrotnie wyjaśniał Sąd

Najwyższy, w art. 4245 § 1 k.p.c. określone zostały wymagania, które ze względu na

ich kreatywny charakter nazywane są wymaganiami konstrukcyjnymi (istotnymi).

Braki w zakresie tych wymagań nie podlegają uzupełnieniu, a dotknięta nimi skarga

podlega odrzuceniu a limine (art. 4248 § 1 k.p.c.). Wymagania określone w art. 4245

§ 1 pkt 1 – 6 k.p.c. mają charakter samoistny i powinny być spełnione w sposób

kumulatywny. Przytoczenie podstaw skargi oraz ich uzasadnienie (art. 424 § 1 pkt 2

k.p.c.) jest odrębnym wymaganiem od wskazania przepisu prawa, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne (art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c.). Pierwsze polega

na ogólnym określeniu wytykanych naruszeń prawa materialnego lub przepisów

postępowania oraz wskazaniu przepisów, które zostały naruszone. Spełnienie

drugiego z wymienionych wymagań polega natomiast na wskazaniu konkretnego

przepisu prawa, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Samo odwołanie

się przez skarżącego do podstaw skargi lub ich uzasadnienia, nie stanowi

spełnienia wymagania, o którym mowa w art. 424 5 § 1 pkt 3 k.p.c. (zob.

postanowienia Sądu Najwyższego z dnia 20 lipca 2005 r., IV CNP 1/05, nie publ.

I z dnia 27 stycznia 2006 r., III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Ze względu na to, skarżący nie spełnili wymagania określonego w art. 424 5

§ 1 pkt 3 k.p.c., Sąd Najwyższy na podstawie art. 424 8 § 1 oraz art. 98 i 99

w związku z art. 391 § 1, art. 39821 i art. 42412 k.p.c. oraz w związku z § 6, § 12

ust. 5 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r.

w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb

Państwa

kosztów

pomocy

prawnej

udzielonej

przez

radcę

prawnego

ustanowionego z urzędu ( Dz. U. Nr 163, poz. 1349 ze zm.) orzekł, jak w sentencji.