V CNP 140/06 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 140/06

POSTANOWIENIE

Dnia 22 listopada 2006 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Marian Kocon

w sprawie ze skargi A.D.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Rejonowego w G.

z dnia 12 kwietnia 2005 r. sygn. akt[...]

w sprawie z powództwa A.D.

przeciwko „E” S.A.

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej

w dniu 22 listopada 2006 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 12 kwietnia 2005 r. Sąd Rejonowy w G. oddalił powództwo

A.D. przeciwko E. S.A.

Od powyższego wyroku A.D. wniosła, przewidzianą w art. 4241 § 1 k.p.c.

skargę, w której żądała stwierdzenia jego niezgodności z prawem.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje.

Zgodnie z art. 4241 § 1 k.p.c., skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje od prawomocnego orzeczenia sądu drugiej

instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie stronie

została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie orzeczenia w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W wyjątkowych wypadkach, zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., gdy niezgodność

z prawem wynika z naruszenia podstawowych zasad porządku prawnego lub

konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela, skarga przysługuje

także od prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie w sprawie

wydanego przez sąd pierwszej instancji lub drugiej instancji, jeżeli strony nie

skorzystały z przysługujących im środków prawnych, chyba że jest możliwa zmiana

lub uchylenie orzeczenia w drodze innych przysługujących stronie środków

prawnych

Orzeczenie niezgodne z prawem w rozumieniu art. 424 1 § 2 k.p.c. to takie

orzeczenie, które jest niewątpliwie sprzeczne z zasadniczymi i nie podlegającymi

różnej wykładni przepisami, z ogólnie przyjętymi standardami rozstrzygnięć, albo

zostało wydane w wyniku rażąco błędnej wykładni lub niewłaściwego zastosowania

prawa (por. wyrok SN z 7 lipca 2006 r., I CNP 33/06, niepubl.). Przepis ten może

mieć zastosowanie jedynie w przypadku naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności, albo praw człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego przyjmuje się, że przez podstawowe zasady

porządku prawnego należy rozumieć fundamentalne zasady ustroju społecznopolitycznego, a więc zasady konstytucyjne, oraz naczelne zasady rządzące

poszczególnymi dziedzinami prawa: cywilnego, rodzinnego, pracy, a także prawa

procesowego (por. postanowienia z dnia 26 lutego 2003 r., II CK 13/03, OSNC

2004, nr 5, poz. 80 oraz z dnia 21 kwietnia 1978 r., IV CR 65/78, OSNC 1979, nr 1,

poz. 12).

W przedmiotowej sprawie skarżąca powołała się na naruszenie art. 6 ust. 1

Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności przez

niesprawiedliwe rozstrzygnięcie procesu, naruszenie art. 64 ust. 1 i 3 Konstytucji

i art. 1 Protokołu dodatkowego do Konwencji o Ochronie Praw Człowieka

i Podstawowych Wolności oraz art. 7 k.c. przez domniemanie złej wiary

bezpośrednich uczestników zdarzenia, z którego powódka wywodziła prawo do

odszkodowania.

Nie

można

zaaprobować

stanowiska

skarżącej,

że

w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia podstawowych zasady porządku

prawnego lub konstytucyjnych wolności, albo praw człowieka i obywatela. Skarżąca

nie sprecyzowała bowiem, które podstawowe zasady porządku prawnego lub

konstytucyjne wolności, albo prawa człowieka i obywatela zostały, jej zdaniem,

naruszone. Ograniczyła się jedynie do lakonicznego stwierdzenia, że naruszenie

polegało na niesprawiedliwym rozstrzygnięciu procesu, co nie może być uznane za

wystarczające.

W wypadku powołania się na naruszenie podstawowych zasad porządku

prawnego konieczne jest bowiem wykazanie, że dana zasada istnieje i ma

podstawowe znaczenie dla porządku prawnego oraz dokładne określenie w jaki

sposób doszło do naruszenia tej zasady w wyniku wydania orzeczenia. Gdy zaś

skarżący powołuje się na naruszenie konstytucyjnych wolności albo praw człowieka

i obywatela niezbędne jest oprócz wskazania danej zasady, powołanie przepisu

Konstytucji, z którego zasada wynika oraz dokładne określenie sposobu jej

naruszenia.

Powołanie

się

przez

stronę

skarżącą

na

naruszenie

bliżej

niesprecyzowanych zasad, wolności albo praw jest zbyt ogólnikowe i przez to nie

może być skuteczne. (por. postanowienie SN z 22 lutego 2006 r., IV CNP 11/06,

nie publ.).

Wobec powyższego orzeczono jak w sentencji (art. 424 8 § 1 w zw. z art.

4241 § k.p.c.).