V CNP 13/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 13/05

POSTANOWIENIE

Dnia 28 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi S. O. o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w W. z dnia 22 października 2003 r., sygn. akt I C

(...) w sprawie C. F. i S. S. przeciwko S. O. o zapłatę, po rozpoznaniu na posiedzeniu

niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 października 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Skarga pozwanego o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia wniesiona została od wyroku zaocznego Sądu Okręgowego w W. z dnia 22

października 2005 r. [sygn. akt I C (...)]. Zdaniem skarżącego wskutek wydania tego

wyroku została mu wyrządzona szkoda, polegająca „na wszczęciu postępowania

egzekucyjnego, co spowodowało nie tylko konieczność zapłacenia zasądzonej

należności ale również dodatkowe koszty”. Jako podstawę skargi skarżący wskazał

naruszenie art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych,

art. 6 Konwencji Europejskiej, art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, art. 394 § 1, art. 357 § 2 i art.

316 § 1 k.p.c. – przez ich niezastosowanie, a także art. 139 § 1 k.p.c. przez jego

niewłaściwe zastosowanie. Skarżący nie wskazał w skardze przepisu, z którym

zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Zdaniem pozwanego nie ma, poza wniesieniem

skargi, przewidzianej w art. 4241 k.p.c., innych możliwości prawnych wzruszenia

zaskarżonego orzeczenia, nie zachodzą bowiem przesłanki z art. 403 k.p.c.,

stanowiącego podstawę skargi o wznowienie postępowania, od wyroku zaocznego nie

przysługuje kasacja.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Z akt sprawy oraz twierdzeń zawartych w skardze wynika, że po wydaniu wyroku

zaocznego podejmowane były czynności procesowe zmierzające do jego zaskarżenia.

Wyrok zaoczny nie był zatem orzeczeniem kończącym postępowanie w sprawie.

Ostatnim wydanym przez sąd orzeczeniem było postanowienie o odrzuceniu zażalenia

na postanowienie o odrzuceniu sprzeciwu od wyroku zaocznego. Postanowienie to nie

zostało doręczone, nie jest zatem prawomocne. Dopiero od takiego prawomocnego

orzeczenia, jako kończącego postępowanie w sprawie przysługuje skarga z art. 4241

k.p.c. Już z tych względów skarga podlegała odrzuceniu. Podnieść nadto trzeba, że

między wskazanymi podstawami zaskarżenia, a ich uzasadnieniem (art. 4245 § 1 pkt 2

k.p.c.) istnieje wewnętrzna sprzeczność, skoro zaskarżony skargą został wyrok zaoczny,

natomiast podstawę skargi i jej uzasadnienie stanowią przepisy, które według

skarżącego zostały naruszone po wydaniu wyroku zaocznego. Niezależnie od

powyższego podnieść należy, że w skardze w części określającej jej istotę (jej treść),

należy wykazać, że spełnia warunki przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c. Powinna zatem

zawierać między innymi „w y k a z a n i e, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia

w drodze innych środków prawnych nie było i nie jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5

k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że skarżącego obciąża obowiązek

przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących środków zaskarżenia, których

zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z

innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść skutku. Skarżący powinien zatem

wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje nie tylko kasacja (skarga kasacyjna), ale także skarga o wznowienie

postępowania. Wobec tego, że skarżący zarzucił pozbawienie go „prawa do

wypowiedzenia się o sprawie i przedstawienia własnego stanowiska”, to w istocie

wskazywał na pozbawienie go prawa możności działania, a więc powoływał podstawę

skargi o wznowienie postępowania.

Skarżący nie wykazał zatem, że wznowienie postępowania w sprawie

zakończonej zaskarżonym orzeczeniem - w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. - jest

niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty przeciwko

temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie postępowania.

Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego skarżący spełni

obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie tylko nie było ale nie

jest możliwe.

Skarżący nie wskazał ponadto przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest

niezgodne. Skarga nie spełnia zatem także wymagania przewidzianego w art. 424 5 § 1

pkt 3 k.p.c. Nie sanuje tego braku okoliczność, że przepisy prawa powołane zostały w

podstawach, na których skarga została oparta (art. 424 5 § 1 pkt 2 k.p.c.), skoro

wymagania skargi wskazane w pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i

spełniają, jako istotne elementy skargi, różne funkcje.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 424 8 § 1 k.p.c.).