V CNP 11/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 11/05

POSTANOWIENIE

Dnia 7 października 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Henryk Pietrzkowski

w sprawie ze skargi K. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B.

z dnia 25 stycznia 2005 r., sygn. akt II Ca (…) w sprawie powództwa K. K. przeciwko

(…) Zakładowi Ubezpieczeń Spółce Akcyjnej w W. Inspektoratowi w B. o zapłatę, na

posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 7 października 2005 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wniesiona przez powódkę skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Okręgowego w B. z dnia 25 stycznia 2005 r. podlegała

odrzuceniu z następujących przyczyn:

Skarga o stwierdzenie niezgodności prawomocnego orzeczenia z prawem

w części określającej jej istotę (jej treść), w której należy wykazać, że spełnia warunki

przewidziane w art. 4245 § 1 k.p.c., powinna zawierać między innymi „wykazanie, że

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze innych środków prawnych nie było i nie

jest możliwe” (art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c.). Takie ujęcie tego warunku skargi oznacza, że

skarżącego obciąża obowiązek przedstawienia analizy prawnej przepisów dotyczących

środków zaskarżenia, których zastosowanie – w odniesieniu do zaskarżonego

orzeczenia – jest niedopuszczalne lub z innych przyczyn na pewno nie mogłoby odnieść

skutku. Skarżący powinien zatem wykazać, powołując odpowiednie przepisy, że od

zaskarżonego orzeczenia nie przysługuje kasacja (skarga kasacyjna) i dlatego

wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie było możliwe.

Wywód prawny we wskazanym zakresie jednak nie wyczerpuje warunku skargi z

art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c. Skarżącego obciąża bowiem – zgodnie z treścią tego przepisu

– nie tylko obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia w drodze

innych środków prawnych nie było możliwe, ale także wykazanie, że nie jest możliwe.

Skarżący powinien zatem wykazać, że wznowienie postępowania w sprawie

zakończonej zaskarżonym orzeczeniem – w świetle przepisów art. 399 - 4161 k.p.c. jest niedopuszczalne ze względu na rodzaj zaskarżonego orzeczenia albo zarzuty

przeciwko temu orzeczeniu nie mieszczą się w podstawach skargi o wznowienie

postępowania. Tylko w następstwie przeprowadzenia takiego wywodu prawnego

skarżący spełni obowiązek wykazania, że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie

tylko nie było ale nie jest możliwe.

Skarga powodów nie spełnia warunku przewidzianego w z art. 424 5 § 1 pkt 5

k.p.c. Ogranicza się tylko do stwierdzenia o nieprzysługiwaniu kasacji ani skargi

o wznowienie postępowania od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 25 stycznia 2005 r.

Stwierdzenie takie nie wypełnia wspomnianego warunku skargi. Skarżąca nie wskazała

ponadto przepisu, z którym zaskarżone orzeczenie jest niezgodne. Skarga nie spełnia

zatem także wymagania przewidzianego w art. 4245 § 1 pkt 3 k.p.c. Nie sanuje tego

braku okoliczność, że przepisy prawa powołane zostały w podstawach, na których

skarga została oparta (art. 4245 § 1 pkt 2 k.p.c.), skoro wymagania skargi wskazane w

pkt 2 i 3 art. 4245 § 1 k.p.c. są niezależne od siebie i spełniają, jako istotne elementy

skargi, różne funkcje.

Już tylko ubocznie dodać należy, że wskazane w ramach podstawy skargi

w postaci naruszenia prawa materialnego - naruszenie art. 46 ust. 1, 2 i 4 Prawa o ruchu

drogowym nie może nastąpić poprzez – jak to określono w skardze – „usprawiedliwienie

nieprawidłowego zatrzymania samochodu przez świadka T. Ł.”, z kolei ogólne warunki

obowiązkowego ubezpieczenia odpowiedzialności cywilnej posiadaczy pojazdów nie

stanowią prawa materialnego (por. orzeczenie SN z dnia 24 czerwca 1998 r., I CKN

774/97, OSNC 1999, nr 2, poz. 29), wskazywanie więc na naruszenie przepisów

„ogólnych warunków” w ramach podstawy naruszenia prawa materialnego nie mogłoby

odnieść skutku.

Z przytoczonych względów należało orzec, jak w sentencji (art. 4248 § 1 k.p.c.).