V CNP 103/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 103/11

POSTANOWIENIE

Dnia 29 grudnia 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi B. K.J.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego postanowienia

Sądu Rejonowego w W. z dnia 28 grudnia 2009 r.,

w sprawie z powództwa Gminy W.

przeciwko B. K.-J.

o rozwiązanie umowy i wydanie,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 29 grudnia 2011 r.,

1.) odrzuca skargę;

2.) oddala wniosek radcy prawnego H. F. o przyznanie

wynagrodzenia za świadczenie skarżącej pomocy prawnej.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 28 grudnia 2009 r. Sąd Rejonowy odrzucił wniosek

pozwanej B. K.-J. o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od wyroku

zaocznego z dnia 18 czerwca 2008 r.

Postanowienie

Sądu

Okręgowego

pozwana

zakwestionowała

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W dniu 25 września 2010 r. weszła w życie ustawa z dnia 22 lipca 2010 r.

o zmianie ustawy - Kodeks cywilny, ustawy - Kodeks postępowania cywilnego oraz

ustawy - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. Nr 155, poz. 1037), która

zmieniła przepisy dotyczące skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia. Zgodnie z nowym brzmieniem art. 424 1 § 1 k.p.c.,

można żądać stwierdzenia niezgodności z prawem prawomocnego wyroku sądu

drugiej instancji kończącego postępowanie w sprawie, jeżeli przez jego wydanie

stronie została wyrządzona szkoda, a zmiana lub uchylenie tego wyroku w drodze

przysługujących stronie środków prawnych nie było i nie jest możliwe.

W zakresie nieobjętym hipotezami powyższych przepisów w przypadku

powstania szkody wskutek wydania orzeczenia przez sąd skarga o stwierdzenie

niezgodności

z

prawem

prawomocnego

orzeczenia

jest

niedopuszczalna.

Od prawomocnych orzeczeń, od których skarga nie przysługuje, odszkodowania

z tytułu

szkody

wyrządzonej

przez

wydanie

prawomocnego

orzeczenia

niezgodnego z prawem można domagać się przed sądem powszechnym,

bez uprzedniego stwierdzenia niezgodności orzeczenia z prawem w postępowaniu

ze skargi, chyba że strona nie skorzystała z przysługujących jej środków prawnych

(art. 4241b k.p.c.).

W związku z tym skarga B. K.-J. o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego postanowienia o przywrócenie terminu do złożenia sprzeciwu od

wyroku zaocznego podlegała, jako niedopuszczalna, odrzuceniu (art. 424 8 § 1

k.p.c.).

Oddalono wniosek pełnomocnika pozwanej, ustanowionego z urzędu,

o zasądzenie od Skarbu Państwa wynagrodzenia za świadczenie pomocy prawnej

w postępowaniu zażaleniowym. Zgodnie z utrwalonym stanowiskiem judykatury,

wniesienie

i

popieranie

przez

pełnomocnika,

ustanowionego

z

urzędu,

niedopuszczalnego środka prawnego nie uzasadnia przyznania mu wynagrodzenia

za

świadczenie

stronie

pomocy

prawnej

w

sposób

nieprofesjonalny

(zob. orzeczenia Sądu Najwyższego z dnia 12 lutego 1999 r., II CKN 341/98,

OSNC 1999, nr 6, poz. 123, z dnia 20 września 2007 r., II CZ 69/07, OSNC 2008,

nr 3, poz. 41, z dnia 11 maja 2011 r., II CSK 699/10, OSNC Zb. Dod. 2011, nr C,

poz. 72 oraz z dnia 22 września 2011 r., V CZ 66/11, LEX nr 960548).

jw