V CNP 102/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 102/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi ZO

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

postanowienia Sądu Okręgowego w B.

z dnia 9 listopada 2006 r. sygn. akt [...]

w sprawie z wniosku JO

przy uczestnictwie ZO

o podział majątku dorobkowego,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2007 r.,

1) odrzuca skargę,

2) zasądza od ZO na rzecz JO kwotę 1800, zł (jeden tysiąc

osiemset) tytułem kosztów postępowania.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 9 listopada 2006 r. Sąd Okręgowy w B. oddalił

apelację uczestnika postępowania od postanowienia Sądu Rejonowego w Ż. z dnia

11 maja 2006 r. w sprawie o podział majątku dorobkowego.

Uczestnik postępowania ZO zaskarżył wskazane wyżej postanowienie Sądu

Okręgowego skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

W

postępowaniu

adwokacko-radcowski,

przed

Sądem

obejmujący

Najwyższym

również

obowiązuje

postępowanie

o

przymus

stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 87 1 § 1 k.p.c.).

Zaniechanie obowiązku dołączenia do skargi pełnomocnictwa podlega rygorowi

przewidzianemu w art. 4246 § 2 i 3 k.p.c.

Pełnomocnik uczestnika, adwokat WS, wniósł razem ze skargą o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia, pełnomocnictwo

do sprawy o podział dorobku - k. 10. Na wezwanie Sądu Okręgowego adwokat

wyjaśnił (k. 30), że „prostuje" tylko sygnaturę. Pełnomocnik ZO pomimo wezwania

do złożenia pełnomocnictwa procesowego do wniesienia skargi, nie uzupełnił tego

braku, ponieważ pełnomocnictwo złożone ze skargą (k. 10) dotyczy sprawy

o „podział dorobku", natomiast sprawa jest odrębną sprawą i stanowi l fazę

postępowania odszkodowawczego przeciwko Skarbowi Państwa. Na marginesie

należy wskazać, że o treści pełnomocnictwa decyduje strona (mocodawca), a nie

pełnomocnik. Treści pełnomocnictwa nie może zatem uzupełniać (prostować)

pełnomocnik.

Należy podkreślić, że postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4241 - 42412 k.p.c.) nie jest kontynuacją

postępowania zakończonego prawomocnie kwestionowanym orzeczeniem sądu

drugiej instancji, a wyjątkowo - pierwszej instancji (art. 4241 § 1 i 2 k.p.c.). Skarga

ta jest

nadzwyczajnym

środkiem

umożliwiającym

skuteczne

dochodzenie

roszczenia odszkodowawczego od Skarbu Państwa za niezgodną z prawem

działalność orzeczniczą sądu jako organu władzy publicznej (art. 417 § 1 k.c.).

Realizacja roszczenia odszkodowawczego następuje dwufazowo. Pierwszą fazę

inicjuje omawiana skarga i jest to „właściwe postępowanie" dla stwierdzenia

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 4171 § 2 k.c.), a wyrok

uwzględniający skargę

stanowi

niezbędny

prejudykat

do

dochodzenia

roszczenia odszkodowawczego.

Postępowanie wywołane skargą ma charakter kontrolny i w tym znaczeniu

jest związane ze sprawą poddaną kontroli. Należy w konsekwencji uznać,

że umocowanie adwokata lub radcy prawnego do reprezentowania strony skarżącej

w sprawie o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia nie

może wynikać z treści pełnomocnictwa udzielonego temu pełnomocnikowi

w sprawie zakończonej prawomocnie orzeczeniem kwestionowanym w skardze

(por. orzeczenie Sądu Najwyższego z dnia 14 czerwca 2005 r., V CZ 61/05,

nie publ.).

Wniesiona skarga podlegała odrzuceniu już przez Sąd Okręgowy (art. 424 6

§ 3 k.p.c.). Z powyższych względów Sąd Najwyższy orzekł, jak w sentencji

postanowienia (art. 4248 § 1 k.p.c.) i rozstrzygnął o kosztach sądowych (art. 520

k.p.c.).