V CNP 101/07 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 101/07

POSTANOWIENIE

Dnia 20 lipca 2007 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi JW

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

nakazu zapłaty Sądu Rejonowego w B.

z dnia 7 lipca 2005 r. sygn. akt [...]

w sprawie z powództwa D. Sp. z o.o.

przeciwko JW

o zapłatę,

po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 20 lipca 2007 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Prawomocnym nakazem zapłaty z dnia 7 lipca 2005 r. Sąd Rejonowy w B.

nakazał pozwanej JW zapłatę powodowi 400 zł z odsetkami umownymi w

wysokości 9% dziennie od dnia 4 kwietnia 2005 r.

Nakaz

zapłaty

został

zakwestionowany

przez

pozwaną

skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 424 1 § 2

k.p.c.) w części zasądzającej odsetki umowne. Pełnomocnik skarżącej zarzucił

nakazowi zapłaty naruszenie prawa procesowego w postaci art. 499 pkt 1 k.p.c.

poprzez jego niezastosowanie, a także naruszenie prawa materialnego (art. 353 1

k.c. w związku z art. 58 § 2 k.c. i art. 481 § 2 k.c.).

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia uzależniona jest od istnienia

wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W przedmiotowej sprawie taki wyjątkowy wypadek nie występuje. Skarżąca

nie sprecyzowała w sposób wystarczający, które podstawowe zasady porządku

prawnego lub konstytucyjne wolności albo prawa człowieka i obywatela zostały jej

zdaniem naruszone, gdyż powołała się tylko ogólnie na art. 32 oraz art. 7

Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.

Wniesiona skarga jest niedopuszczalna także z tej przyczyny, iż - jak sama

skarżąca wskazuje - była możliwość zaskarżenia nakazu zapłaty. W istocie

skarżąca zastępuje skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia środki odwoławcze przysługujące od nakazu zapłaty na zasadach

ogólnych, w sytuacji gdy w sposób zawiniony środki te sama utraciła.

W tej sytuacji skarżąca nie była uprawniona do zaskarżenia skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty wydanego

w l instancji (art. 4241 § 2 k.p.c.), a to oznacza niedopuszczalność tej skargi

z innych przyczyn (art. 4248 § 2 k.p.c.).