V CNP 100/11 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 100/11

POSTANOWIENIE

Dnia 9 października 2012 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi E. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 15 grudnia 2010 r., w sprawie z powództwa K. K.

przeciwko E. K.

o rozwód,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 października 2012 r.,

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 15 grudnia 2010 r. Sąd Apelacyjny oddalił apelację

pozwanej E. K. od wyroku Sądu Okręgowego z dnia 11 czerwca 2010 r., którym między innymi - orzeczono rozwód, a wykonywanie władzy rodzicielskiej nad

małoletnią córką stron powierzono pozwanej, ograniczając jej tę władzę poprzez

nadzór kuratora sądowego.

E. K. zakwestionowała skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia wyrok Sądu Apelacyjnego z dnia 15 grudnia 2010 r. w

części dotyczącej ograniczenia jej władzy rodzicielskiej poprzez ustanowienie

nadzoru kuratora sądowego.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest niedopuszczalna z dwóch przyczyn. Nie spełnia wymagania

określonego w art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., a także w art. 4245 § 1 pkt 4 k.p.c.

Zgodnie z art. 4245 § 1 pkt 5 k.p.c., skarga powinna zawierać wykazanie,

że wzruszenie zaskarżonego wyroku w drodze innych środków prawnych nie było

i nie jest możliwe. W judykaturze ukształtowany jest pogląd, że aby spełnić to

wymaganie nie wystarczy wskazać, że od zaskarżonego orzeczenia nie

przysługuje skarga kasacyjna, a nawet skarga o wznowienie postępowania. Należy

w tym zakresie przedstawić wyczerpujący wywód i oprzeć go na przekonywującym

uzasadnieniu (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 27 stycznia 2006 r.,

III CNP 23/05, OSNC 2006, nr 7-8, poz. 140).

Wymaga podkreślenia, że rozstrzygnięcie co do władzy rodzicielskiej nie jest

definitywne, a zmiana w tym przedmiocie możliwa jest w postępowaniu

prowadzonym w trybie art. 106 k.r.o. Skarżąca w skardze nie wykazała,

że wzruszenie zaskarżonego orzeczenia nie jest i nie było możliwe. Po

zapadnięciu zaskarżonego skargą orzeczenia taka zmiana nastąpiła, ponieważ

postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2011 r. uchylono E. K. nadzór kuratora

sądowego stanowiący ograniczenie jej władzy rodzicielskiej.

Skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia

wymaga

również

uprawdopodobnienia

wyrządzenia

szkody

wywołanej

kwestionowanym orzeczeniem (art. 424 § 1 pkt 4 k.p.c. w związku z art. 4241 § 1

k.p.c.), a niespełnienie tego wymagania powoduje odrzucenie skargi (art. 424 8 § 1

k.p.c.). Przesłanka uprawdopodobnienia szkody jest spełniona, jeżeli skarżący

wykaże jej rodzaj i realny rozmiar (por. postanowienie z dnia 11 sierpnia 2005 r.,

III CNP 4/05 OSNC 2006, nr 1, poz. 16).Skarżąca nie uprawdopodobniła

wystąpienia szkody wywołanej zaskarżonym w części wyrokiem.

Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8

§ 1 i § 2 k.p.c.

es