V CNP 100/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 100/10

POSTANOWIENIE

Dnia 12 października 2011 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie ze skargi R. K.

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego nakazu zapłaty

Sądu Rejonowego z dnia 24 marca 1994 r.,

w sprawie z powództwa Powiatowego Urzędu Pracy w J.

przeciwko R. K., W. S., E. M., D. R.-M., L. K., W. K.

i B. L.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 12 października 2011 r.,

1) odrzuca skargę;

2) nie obciąża R. K. kosztami postępowania.

Uzasadnienie

Nakaz zapłaty wydany przez Sąd Rejonowy w J. w dniu 24 marca 1994 r.

pozwany R. K. zakwestionował skargą o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Wniesiona skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest niedopuszczalna z wielu przyczyn. W szczególności nie spełnia

wymagania określonego w art. 4246 § 1 k.p.c., a także w art. 4248 § 2 k.p.c.

Przepis art. 4246 § 1 k.p.c. stanowi, że skargę o stwierdzenie niezgodności

z prawem prawomocnego wyroku wnosi się do sądu, który wydał zaskarżony

wyrok,

w

terminie

dwóch

lat

od

dnia

jego

uprawomocnienia

się.

Od

kwestionowanego skargą nakazu zapłaty z dnia 24 marca 1994 r. nie zostały

skutecznie wniesione zarzuty, w związku z tym zgodnie z art. 494 § 2 k.p.c. ma on

skutki prawomocnego wyroku. Skarżący wniósł skargę dnia 30 kwietnia 2010 r.,

a więc po upływie terminu określonego w art. 4246 § 1 k.p.c.

Zgodnie z art. 4241 § 2 k.p.c., w sytuacji gdy strona nie skorzystała

z przysługujących jej środków prawnych, dopuszczalność skargi o stwierdzenie

niezgodności z prawem prawomocnego wyroku uzależniona jest od istnienia

wyjątkowego wypadku polegającego na występowaniu niezgodności z prawem

o kwalifikowanym charakterze, wynikającej z naruszenia podstawowych zasad

porządku prawnego lub konstytucyjnych wolności albo praw człowieka i obywatela.

W orzecznictwie Sądu Najwyższego wyjaśniono, że za wypadek wyjątkowy,

o którym mowa w rozumieniu art. 4241 § 2 k.p.c., można uznać – przykładowo –

nieskorzystanie przez stronę z przysługującego jej środka zaskarżenia z powodu

ciężkiej choroby, katastrofy, klęski żywiołowej lub błędnej informacji udzielonej

przez pracownika sądu (postanowienie z dnia 2 lutego 2006 r., I CNP 4/06, OSNC

2006/6/113). Skarżący nie wykazał, że jakikolwiek wyjątkowy wypadek występuje

w jego sprawie. Stwierdził natomiast, że nakaz „uprawomocnił się z powodu braku

środków finansowych do zaskarżenia”.

W przedmiotowej sprawie była możliwość zaskarżenia nakazu zapłaty

w postaci wniesienia zarzutów, istniała zatem możliwość jego uchylenia lub

zmiany. Skarżący nie skorzystał z tej możliwości. W istocie wniesioną skargą

o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia zastępuje

środki odwoławcze przysługujące od nakazu zapłaty na zasadach ogólnych.

Jeżeli

strona

miała

obiektywną

możliwość

skorzystania

z

instancji

odwoławczej i z tej możliwości nie skorzystała z przyczyn leżących po jej stronie, to

skarga jest niedopuszczalna (art. 4248 § 2 k.p.c.). Następuje to zarówno przy

świadomej rezygnacji z wniesienia środka odwoławczego, jak i przy zawinionej

przez stronę niemożności skorzystania z takiego środka (postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 stycznia 2008 r„ V CNP 187/07; OSNC-ZD 2008/4/107).

Z powyższych względów skarga podlega odrzuceniu na podstawie art. 424 8

§ 1 i § 2 k.p.c.

O kosztach postępowania skargowego orzeczono zgodnie z art. 102 k.p.c.

z uwagi na trudną sytuację finansową skarżącego, czego dowodzi zwolnienie go

od kosztów sądowych w całości.