V CNP 10/10 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CNP 10/10

POSTANOWIENIE

Dnia 28 maja 2010 r.

Sąd Najwyższy w składzie:

SSN Krzysztof Pietrzykowski

w sprawie z powództwa B. T.

przeciwko Wspólnocie Mieszkaniowej nieruchomości przy ul. Ż. w W.

o uchylenie uchwały,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 28 maja 2010 r.,

na skutek skargi powoda o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 19 listopada 2009 r., sygn. akt I ACa (…) [WSC (…)],

odrzuca skargę.

Uzasadnienie

Z art. 4241 § 1 k.p.c. wynika, że skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia przysługuje wówczas, gdy skarżącemu została wyrządzona

szkoda. Nie tylko zatem uprawdopodobnienie przez skarżącego, że wydanie

kwestionowanego orzeczenia wyrządziło mu szkodę to element konstrukcyjny skargi o

stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia (art. 424 5 §1 pkt 4

k.p.c.), lecz również samo doznanie szkody stanowi przesłankę dopuszczalności skargi.

Nie wchodząc zatem nawet w ocenę, czy kwestionowane orzeczenie jest prawidłowe,

można stwierdzić, że skarżący nie doznał szkody prawnie relewantnej. Trzeba bowiem

podkreślić, że funkcją skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego

orzeczenia jest ewentualne uzyskanie przez skarżącego prejudykatu umożliwiającego

mu dochodzenie odszkodowania od Skarbu Państwa. Zatem szkoda, której istnienie

stanowi przesłankę dopuszczalności skargi, to taka szkoda, która zgodnie z regulacją

k.c. podlega naprawieniu. Chodzi zatem w tym przypadku o szkodę majątkową.

Skarżący musiałby zatem wykazać, że doznał uszczerbku majątkowego. Zgodnie

przyjmuje się w doktrynie i judykaturze, że do wykazania powstania szkody i jej

wysokości

właściwa

jest

metoda

dyferencyjna,

polegająca

na

porównaniu

hipotetycznego stanu majątku poszkodowanego, jaki by był, gdyby nie wystąpiło

zdarzenie wyrządzające mu, w jego ocenie, szkodę z rzeczywistym stanem majątku.

Choć zatem postępowanie ze skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem

prawomocnego orzeczenia nie jest właściwe do ustalania wysokości ewentualnie

doznanej szkody, a Sąd Najwyższy w tym postępowaniu nie ma instrumentów, które

pozwalałyby mu na ocenę tej szkody, to należy uznać niedopuszczalność wniesienia

skargi, jeżeli żadna szkoda nie została poniesiona. Przedmiotem sprawy jest bowiem

skarga o uchylenie kilku uchwał wspólnoty mieszkaniowej, m. in. o odwołaniu

skarżącego z zarządu, o wyborze zarządu wspólnoty, o zmianie sposoby zarządu, o

powierzenie zarządu wyspecjalizowanemu podmiotowi. Uchylenie żadnej z tych uchwał

nie prowadzi do szkody w majątku skarżącego, co uzasadnia odrzucenie skargi.