V CKN 1790/00 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CKN 1790/00

POSTANOWIENIE

Dnia 19 grudnia 2000 r.

Sąd Najwyższy, Izba Cywilna w składzie

następującym:

Przewodniczący: SSN Jacek Gudowski (spraw.) Sędziowie: SN

Gerard Bieniek

SN Mirosława Wysocka

po rozpoznaniu w dniu 19 grudnia 2000 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z

powództwa P. Ś.

przeciwko Powszechnemu Zakładowi Ubezpieczeń „Na Zycie" S.A. - Inspektoratowi w

W. o zapłatę,

na skutek kasacji powoda

od postanowienia Sądu Okręgowego z dnia 30 czerwca 2000 r„postanawia:

uchylić zaskarżone postanowienie oraz postanowienie Sądu

Rejonowego w O. z dnia 26 maja 2000 r., I C 22/2000.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 26 maja 2000 r. Sąd Rejonowy w O. odrzucił pozew P. Ś.

przeciwko PZU „Na Życie" S.A., Inspektorat w W., o zapłatę kwoty 5 692,81 zł

należnej z tytułu ubezpieczenia zaopatrzenia dzieci, albowiem stwierdził, że sprawa

między stronami o to samo roszczenie została już prawomocnie osądzona.

Zażalenie powoda na to orzeczenie Sąd Okręgowy - postanowieniem z dnia 30

czerwca 2000 r. - oddalił, podzielając pogląd o istnieniu powagi rzeczy osądzonej.

W kasacji opartej na podstawie pierwszej z art. 393 * k.p.c. powód wytknął

naruszenie art. 199 § 1 pkt 2 w związku z art. 366 k.p.c. Zdaniem skarżącego, nie może

być mowy o powadze rzeczy osądzonej, ponieważ roszczenie, którego dochodzi obecnie

jest oparte na innej podstawie faktycznej i prawnej niż poprzednio.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Nie budzi wątpliwości, bo wynika to wprost z uzasadnienia pozwu, że roszczenie

zgłoszone w niniejszej sprawie zostało oparte na innych twierdzeniach niż roszczenie

dochodzone i rozpoznane w sprawie I C 101/99. Powód bowiem nie tylko podniósł, że

domaga się odszkodowania oraz że podstawą jego żądania jest wina strony pozwanej ,

ale także przytoczył przepisy prawa cywilnego, na których to żądanie opiera.

Wprawdzie wskazanie przez powoda przepisów prawa materialnego, mających stanowić

podstawę prawną orzeczenia, nie jest wymagane ani wiążące, nie pozostaje jednak bez

znaczenia dla oceny charakteru żądania, a następnie przebiegu i wyniku sprawy,

albowiem

pośrednio

określa

także

okoliczności faktyczne uzasadniające żądanie pozwu (por. wyrok Sądu Najwyższego z

V/

dnia 23 lutego 1999 r„ ICKN 252/98, OSNC 1999, nr 9, poz. 152). Jest przy tym

3oczywiste, że z punktu widzenia zasad odpowiedzialności zachodzi zasadnicza różnica

między żądaniem waloryzacji na podstawie art. 358 ^ § 3 k.c., rozstrzygniętym w

sprawie I C 101/99, a żądaniem odszkodowania na zasadzie winy, za szkodę powstałą

na skutek nienależytego wykonania zobowiązania. Zarazem nie może schodzić z pola

widzenia fakt, że określenie (wskazanie) okoliczności faktycznych, mających stanowić

podstawę roszczenia, należy wyłącznie do powoda i ani pozwany, ani sąd nie może tych

okoliczności korygować, zwłaszcza w kierunku przynoszącym powodowi niekorzystne

skutki procesowe.

W tym stanie rzeczy, nie przesądzając, oczywiście, trafności żądania

przedstawionego w sprawie niniejszej, bo to kwestia oceny, która należy do sądów

meńti, należy stwierdzić, że ze względu na odmienność prezentowanej przez powoda

podstawy faktycznej i prawnej żądania, nie zachodzi negatywna przesłanka procesowa

określona w art. 199 § 1 pkt 2 k.p.c. Podniesiony w kasacji zarzut obrazy tego przepisu,

w związku z art. 366 k.p.c., okazał się zatem uzasadniony.

Z tych przyczyn Sąd Najwyższy orzekł na podstawie art. 39313 § 1 k.p.c., jak w

sentencji.