V CK 269/05 · Sąd Najwyższy

Sygn. akt V CK 269/05

POSTANOWIENIE

Dnia 9 maja 2005 r.

Sąd Najwyższy w składzie :

SSN Lech Walentynowicz

w sprawie z powództwa Miejskich Wodociągów i Kanalizacji - Spółki

z o.o. w K.

przeciwko Gminie B.

o zapłatę,

na posiedzeniu niejawnym w Izbie Cywilnej w dniu 9 maja 2005 r.,

na skutek kasacji strony powodowej od wyroku Sądu Apelacyjnego

z dnia 18 października 2004 r.,

odrzuca kasację.

Uzasadnienie

Wyrokiem z dnia 18 października 2004 r. Sąd Apelacyjny, na skutek apelacji

obu stron, zmienił zaskarżony wyrok Sądu Okręgowego z dnia 30 stycznia 2004 r.

w sprawie o zapłatę.

Powód w kasacji zarzucił naruszenie prawa materialnego przez błędną

wykładnię § 2 wskazanej umowy w związku z art. 65 § 2 k.c., art. 5 k.c. Skarżący

wniósł o uchylenie zaskarżonego w całości wyroku i przekazanie sprawy do

ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. skarżący ma obowiązek przedstawić

w kasacji okoliczności uzasadniające jej rozpoznanie, czyli wskazać, że w sprawie

występuje istotne zagadnienie prawne lub że istnieje potrzeba wykładni przepisów

prawnych budzących

poważne wątpliwości lub

wywołujących rozbieżności

w orzecznictwie sądów albo że orzeczenie oczywiście narusza prawo lub zachodzi

nieważność postępowania. Niniejsza kasacja nie spełnia tego wymagania.

Po przedstawieniu podstaw kasacji, skarżący zamieścił następującą

wypowiedź: „przyjęcie niniejszej kasacji motywuję rozstrzygnięciem istotnego

zagadnienia prawnego, polegającego na interpretacji zapisów umowy pomiędzy

podmiotem prawa świadczącym usługi użyteczności publicznej a jednostką

samorządu terytorialnego”.

Powyższa wypowiedź nie stanowi przedstawienia okoliczności, o których

mowa w art. 3933 § 1 pkt 3 k.p.c. w związku z art. 393 k.p.c., ponieważ problem

interpretacji zapisów konkretnej umowy nie ma charakteru uniwersalnego i nie

stanowi zagadnienia prawnego w rozumieniu powyższych przepisów. Wskazana

przez skarżącego „konieczność interpretacji zapisów umowy”, nie może być

traktowana jako naruszenie prawa materialnego, w rozumieniu art. 393 1 pkt 1

k.p.c., uzasadniająca wniesienie kasacji. Prawem materialnym bowiem, zgodnie

z tym przepisem, są jedynie normy prawne wypływające ze źródeł prawa

(Konstytucji,

ustaw,

aktów

normatywnych

niższego

rzędu,

umów

międzynarodowych).

Należy także podkreślić, że przedstawienie okoliczności, które uzasadniałyby

rozpoznanie kasacji ze względu na występujące w sprawie istotne zagadnienie

prawne (art. 3933 § 1 pkt 3 i art. 393 § 1 pkt 1 k.p.c.), polega na przedstawieniu

tego zagadnienia przez jego sformułowanie z przytoczeniem argumentów

prawnych, które prowadzą do rozbieżnych ocen prawnych (zob. postanowienie

Sądu Najwyższego z dnia 10 maja 2001 r., II CZ 35/01 – OSNC 2002, z. 1,

poz. 11). Tych wszystkich elementów brak jest w kasacji powoda. Kasacja jest

szczególnym środkiem odwoławczym, realizującym przede wszystkim interes

publiczny,

polegający

na

usuwaniu

rozbieżności

w

orzecznictwie

sądów

powszechnych oraz na wspomaganiu rozwoju prawa. Zatem okoliczności

uzasadniające rozpoznanie kasacji muszą być w niej odrębnie powołane

i uzasadnione.

Z przedstawionych przyczyn należy uznać zatem, że wniesiona w sprawie

kasacja nie zawiera przedstawienia okoliczności uzasadniających jej rozpoznanie

i dotknięta jest brakiem istotnym, powodującym jej odrzucenie (por. postanowienia

Sądu Najwyższego z dnia 9 listopada 2000 r., II CKN 1385/00, OSNC z 2001 r., nr

3, poz. 51; z dnia 12 grudnia 2000 r., V CKN 1780/00, OSNC z 2001 r., nr 3,

poz. 52).

W związku z tym, na podstawie art. 3937 § 2 k.p.c., Sąd Najwyższy orzekł,

jak w sentencji postanowienia.