SNO 96/09 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 16 GRUDNIA 2009 r.

SNO 96/09

Przewodniczący: sędzia SN Antoni Kapłon (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Edward Matwijów, Zbigniew Myszka.

Sąd

Najwyższy

–

Sąd

D y s c y p l i n a r n y w sprawie

dyscyplinarnej sędziego Sądu Apelacyjnego po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2009 r.

wniosku wniesionego przez obwinionego o wyłączenie sędziów

postanowił:

1. n i e u w z g l ę d n i ć w n i o s k u s ę d z i e g o S ą d u A p e l a c y j n e g o

o wyłączenie sędziów orzekających w jego sprawie

d y s c y p l i n a r n e j , a to: SSA M. L., SSA B. W. i SSA M. B.;

2. pozostawić bez rozpoznania wniosek w części dotyczącej wyłączenia pozostałych

sędziów Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A.

Uzasadnienie

Sędzia Sądu Apelacyjnego, wobec którego prowadzone jest postępowanie

dyscyplinarne pod sygn. akt ASD (...), złożył wniosek o wyłączenie sędziów, w pkt. 1

wyznaczonych do rozpoznania jego sprawy dyscyplinarnej, a to sędziów Sądu

Apelacyjnego w A: M. L., B. W. i M. B., z uwagi na istnienie okoliczności mogących

wywołać uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności, oraz w pkt. 2 o wyłączenie

pozostałych sędziów Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A., uprawnionych

do orzekania w prowadzonym przeciwko niemu postępowaniu dyscyplinarnym, tak w

przedmiocie wyłączenia sędziów wskazanych w pkt. 1, jak wyłączenia w ogóle od

rozpoznania jego sprawy dyscyplinarnej.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Wniosek sformułowany w pkt. 1 należy określić jako bezzasadny. Jego autor nie

przedstawił żadnych okoliczności tego rodzaju, które mogłyby wywołać uzasadnioną

wątpliwość, co do bezstronności sędziów wyznaczonych do składu – w rozumieniu

art. 41 § 1 k.p.k. – rozpoznającego przedmiotową sprawę dyscyplinarną.

Wnioskodawca wprawdzie obszernie motywuje swój wniosek w tym zakresie, należy

jednak podkreślić, iż przedstawia on błędy w procedowaniu oraz merytoryczne, jakich

– jego zdaniem – wskazani sędziowie dopuścili się w trakcie prowadzenia sprawy.

Taka sytuacja, sama w sobie, nie może wywoływać braku zaufania do bezstronności

sędziów. Kwestia, czy istotnie sędziowie dopuścili się określonych błędów, tak w

procedowaniu jak i merytorycznych, jest rozważana w toku instancji. Istniejąca

procedura odwoławcza zapewnia w sposób wystarczający spełnienie praw

gwarancyjnych, także co do osoby sędziego obwinionego w postępowaniu

dyscyplinarnym. Dlatego też wniosek o wyłączenie, w trybie art. 41 § 1 k.p.k.,

sędziów wyznaczonych do rozpoznania omawianej sprawy dyscyplinarnej nie mógł

być uwzględniony.

Co się zaś tyczy tej części wniosku, w której jego autor domaga się wyłączenia

pozostałych sędziów Sądu Apelacyjnego w A., uprawnionych – jak to ujął – do

ewentualnego rozpoznania sprawy ASD (...), jest oczywistym, że wniosek w tym

zakresie jawi się jako przedwczesny.

Niedopuszczalne jest bowiem rozstrzyganie w przedmiocie wyłączenia sędziego,

który nie został wyznaczony do udziału w sprawie (zob. postanowienie Sądu

Najwyższego z dnia 23 listopada 2004 r., V KK 195/04, OSNKW 2005, z. 1, poz. 5;

niepublikowane postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 18 marca 2009 r., WD 1/09

z dnia 5 maja 2009 r. i WD 2/09; postanowienie Sądu Apelacyjnego w Warszawie z

dnia 22 sierpnia 2006 r., II AKa 155/06, Prok. i Pr. – wkł. 2007/3/23).

W takim stanie rzeczy, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, wobec aktualnej

bezprzedmiotowości wniosku o wyłączenie sędziów Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego w A., wymienionych w pkt. 2 tegoż wniosku, pozostawił go, w tym

zakresie, bez rozpoznania.