SNO 92/07 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 17 STYCZNIA 2008 R.

SNO 92/07

Przewodniczący: sędzia SN Jerzy Grubba (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Teresa Bielska-Sobkowicz, Małgorzata WrębiakowskaMarzec.

S ą d N a j w y ż s z y  I z b a K a r n a w sprawie dyscyplinarnej sędziego

Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 17 stycznia

2008 r., wniosku obwinionej o wyłączenie od rozpoznania sprawy wszystkich sędziów

Sądu Apelacyjnego i przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu na podstawie art. 41§1 k.p.k.

postanowił: nie uwzględnić wniosku.

Uzasadnienie

Wniosek obwinionej nie jest zasadny.

Przede wszystkim wskazać należy, że obowiązującej procedurze karnej nie jest

znany wniosek o wyłączenie od orzekania (in gremio) wszystkich sędziów któregoś z

sądów. Zarzuty dotyczące wątpliwości co do bezstronności sędziego zawsze powinny

być konkretne i zindywidualizowane. Co więcej, obwiniona wnioskuje o podjęcie

takich działań, które skutkowałyby „wyłączeniem (od orzekania w jej sprawach – SN)

lokalnego (...) wymiaru sprawiedliwości”. Oczywistym jednak powinno być, że

orzekający w niniejszej sprawie Sąd Najwyższy, jako Sąd Dyscyplinarny, władny jest

zająć stanowisko co do ewentualnego wyłączenia od orzekania sędziów tylko w tej

jednej konkretnej sprawie. Równie stanowczo podkreślić należy, że określenie

„lokalny (...) wymiar sprawiedliwości”, którym posłużyła się wnioskodawczyni jest

tak niejednoznaczny, iż w istocie nie jest jasne, jak szeroki – zdaniem obwinionej –

miałby być ten zakres wyłączenia. Na koniec zaś wskazać należy, że obwiniona

uzasadnia swój wniosek w sposób bardzo lakoniczny, nie wskazując w sposób

konkretny, jakie są powody, dla których domaga się wyłączenia sędziów. Zwrot

wskazujący, że dotąd prowadzone sprawy z jej udziałem „w znacznej mierze

odbiegały od ich prawidłowego toku” jest wybitnie ocenny i nie pozwala na dokonanie

analizy, czy przy prowadzeniu tych spraw doszło do jakichkolwiek uchybień, które

mogłyby dowodzić braku obiektywizmu któregoś z orzekających w tych sprawach

sędziów. W sposób oczywisty zaś, nie może być tak, że wyłączenie sędziego od

rozpoznawania sprawy – z powodu wątpliwości co do jego bezstronności – może

nastąpić na skutek niczym nie umotywowanego żądania strony.

Kierując się przedstawionymi względami Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny

orzekł jak na wstępie.