SNO 86/08 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 27 STYCZNIA 2009 R.

SNO 86/08

Przewodniczący: sędzia SN Jacek Sobczak (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Mirosława Wysocka, Teresa Flemming-Kulesza.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y w sprawie byłego

sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w Izbie Karnej na posiedzeniu w dniu 27

stycznia 2009 r., wniosku byłego sędziego Sądu Rejonowego o wznowienie

postępowania zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 2 kwietnia 2007 r., SNO 16/07, utrzymującego w mocy wyrok Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 20 grudnia 2006 r., ASD (...), mocą

którego była sędzia Sądu Rejonowego została uznana za winną przewinienia

stanowiącego uchybienie godności urzędu i wymierzono jej karę nagany

p o s t a n o w i ł : o d d a l i ć w n i o s e k byłego sędziego Sądu Rejonowego o

w z n o w i e n i e p o s t ę p o w a n i a zakończonego wyrokiem Sądu Najwyższego

– Sądu Dyscyplinarnego z dnia 2 kwietnia 2007 r., SNO 16/07, utrzymującego w

mocy wyrok Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 20 grudnia 2006 r.,

ASD (...).

Uzasadnienie

Wyrokiem Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 20 grudnia 2006

r. sędzia Sądu Rejonowego została uznana za winną popełnienia przewinienia

stanowiącego uchybienie godności urzędu w rozumieniu art. 107 § 1 ustawy z dnia 27

lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U. Nr 98, poz. 1070 z późn.

zm., dalej jako „u.s.p.”) na co złożyło się szereg czynów opisanych szczegółowo w

treści wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego. Od orzeczenia Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego odwołania złożyli: obwiniona, Zastępca

Rzecznika Dyscyplinarnego, Minister Sprawiedliwości i Krajowa Rada Sądownictwa.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny rozpoznający sprawę w wyniku tych odwołań,

wyrokiem z dnia 2 kwietnia 2007 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok, podkreślając,

że obwiniona reprezentuje postawę z punktu widzenia służby nie do zaakceptowania, a

jej liczne zachowania naruszają zasady etyki sędziowskiej. Podkreślił, że zachowanie

obwinionej wyrażało daleko idące lekceważenie nie tylko obowiązków wynikających

z roty ślubowania, ale także z obowiązujących powszechnie w społeczeństwie norm

zachowania. Wywiódł przy tym, iż w odniesieniu do sędziego Sądu Rejonowego nie

jeden, lecz szereg czynów złożyło się na ocenę, że wielokrotnie w sposób rażący

uchybiała ona godności urzędu.

We wniosku z dnia 26 września 2008 r. sędzia wniosła o wznowienie

postępowania dyscyplinarnego, podnosząc, iż zeznania jednego ze świadków,

sędziego Sądu Okręgowego, składane w związku z tym postępowaniem, są

niewątpliwe fałszywe.

Obrońca z urzędu ustanowiony dla obwinionej zarządzeniem z dnia 14 listopada

2008 r., we wniosku o wznowienie postępowania z dnia 4 grudnia 2008 r., podniósł, iż

podstawą wznowienia postępowania jest fakt, iż Marian T. – osoba z którą sędzia była

związana – został uniewinniony od zarzutu zamieszkiwania bez dopełnienia

obowiązku meldunkowego, a także od zarzutu bezpodstawnego wezwania na

interwencję patrolu policyjnego, a ponadto umorzono wobec niego dochodzenie w

sprawach o przestępstwa z art. 288 § 1 k.k.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Ustawa – Prawo o ustroju sądów powszechnych przewiduje wznowienie

postępowania jako jedyny nadzwyczajny środek prawny, umożliwiający wzruszenie

prawomocnego orzeczenia kończącego postępowanie dyscyplinarne.

Na wstępie wypada zauważyć, iż zgodnie z treścią art. 125 u.s.p. z wnioskiem o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego mogą wystąpić jedynie Krajowa Rada

Sądownictwa, Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego i Minister Sprawiedliwości. Na tle

sformułowania zawartego w art. 125 u.s.p. rodzi się pytanie czy przepis ten zawiera

pełen, wyczerpujący katalog podmiotów uprawnionych do wystąpienia z wnioskiem o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W doktrynie wskazano, iż jakkolwiek

wykładnia językowa zdaje się przemawiać za tym, że jedynie podmioty wskazane w

art. 125 u.s.p. mogą wystąpić o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, to jednak

z treści art. 126 § 3 u.s.p. wynika, że wniosek o wznowienie postępowania mogą

złożyć członkowie rodziny skazanego, a także rzecznik dyscyplinarny (zob. T.

Ereciński, J. Gudowski, J. Iwulski, Komentarz do Prawa o ustroju sądów

powszechnych i Ustawy o Krajowej Radzie Sądownictwa, Warszawa 2002, s. 378 –

379). Zdaniem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego wykładnia wspomnianych

przepisów musi prowadzić do wniosku, iż uprawnionymi do wystąpienia o

wznowienie postępowania dyscyplinarnego są nie tylko podmioty wskazane w art. 125

u.s.p. i art. 126 § 3 u.s.p., lecz także obwiniony, co wynika z treści art. 542 § 1 k.p.k. w

zw. z art. 128 u.s.p.

Podstawą wznowienia postępowania mogą być nowe fakty lub dowody, nieznane

przedtem sądowi, wskazujące na to, że skazany nie popełnił czynu albo czyn jego nie

stanowił przestępstwa lub nie podlegał karze, względnie, że skazano go za

przestępstwo zagrożone karą surowszą albo nie uwzględniono okoliczności

zobowiązujących do nadzwyczajnego złagodzenia kary albo też błędnie przyjęto

okoliczności wpływające na nadzwyczajne obostrzenie kary. Nowymi okolicznościami

są przede wszystkim nowe fakty, lecz także okoliczności i dowody, które istniały

przed wydaniem orzeczenia, a nie były znane sądowi i ujawniły się po wydaniu

orzeczenia. Okoliczności podniesione zarówno we wniosku samej obwinionej, jak i

ustanowionego dla niej obrońcy, nie należą do tego typu nowych faktów lub

dowodów. Przekonanie sędziego Sądu Rejonowego, że sędzia Sądu Okręgowego X.

Y. składała fałszywe zeznania nie jest poparte żadnymi dowodami. Także przesłanki

wskazane we wniosku obrońcy nie mają charakteru tych o których mowa w treści art.

540 k.p.k., który znajduje zastosowanie w związku z art. 128 u.s.p. Fakt uniewinnienia

bądź umorzenia postępowania w odniesieniu do Mariana T. nie ma znaczenia dla

oceny całokształtu postępowania sędziego Sądu Rejonowego.

W tym stanie rzeczy, nie znajdując podstaw do uwzględnienia wywodów

zawartych we wniosku o wznowienie postępowania, orzeczono o jego oddaleniu.