SNO 79/03 · Sąd Najwyższy

UCHWAŁA Z DNIA 23 STYCZNIA 2004 R.

SNO 79/03

Przewodniczący: sędzia SN Halina Gordon-Krakowska

(sprawozdawca).

Sędziowie SN: Lidia Misiurkiewicz, Zbigniew Kwaśniewski

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Okręgowego oraz protokolanta w

sprawie asesora sądowego w Sądzie Rejonowym w związku z wniesionym przez

nią zażaleniem od uchwały Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia

22 września 2003 r., sygn. akt (...) w przedmiocie zezwolenia na pociągnięcie do

odpowiedzialności karnej podjął uchwałę:

u c h y l a

zaskarżoną

u c h w a ł ę

i sprawę przekazuje Sądowi

Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu do ponownego rozpoznania.

Uzasadnienie

Prokurator Okręgowy skierował w dniu 23 lipca 2003 r. do Prezesa Sądu

Okręgowego pismo zawierające wniosek o:

„spowodowanie podjęcia stosownych działań zmierzających do wydania

uchwały zezwalającej na pociągnięcie asesora sądowego w Sądzie Rejonowym

do odpowiedzialności karnej z art. 177 § 2 k.k.”

Wniosek ten był poprzedzony streszczeniem akt dochodzenia w sprawie

wypadku drogowego z udziałem asesora sądowego wskazującym, iż była ona

sprawczynią wypadku, w którym zginęła na miejscu pasażerka, sędzia Sądu

Rejonowego.

Po posiedzeniu Kolegium Sądu Okręgowego sprawę wraz z aktami

przekazano do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego jako właściwego do

rozpoznania sprawy.

Sąd Apelacyjny działający jako Sąd Dyscyplinarny uchwałą z dnia 22

września 2003 r., sygn. akt (...):

1) zezwolił na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej sądowej asesora

sądowego w Sądzie Rejonowym;

2) zawiesił asesora sądowego w czynnościach służbowych;

3) obniżył o 25 % jej wynagrodzenie na czas trwania zawieszenia w

czynnościach służbowych.

W zażaleniu złożonym od tej uchwały asesor sądowy zaskarżyła ją w

całości zarzucając rażące naruszenie prawa procesowego mające wpływ na treść

orzeczenia, a to: art. 7 k.p.k., art. 4 i 5 § 2 k.p.k. w zw. z art. 128 ustawy –

Prawo o ustroju sądów powszechnych, a nadto naruszenie art. 129 § 2 i § 3

ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych, wskazując w zarzutach na

czym polegało naruszenie wskazanych przepisów.

W konkluzji wniosła o:

1) zmianę zaskarżonej uchwały w całości i odmowę zezwolenia na

pociągnięcie odwołującej się do odpowiedzialności karnej, ewentualnie

o

2) uchylenie uchwały i przekazanie sprawy Sądowi Dyscyplinarnemu

pierwszej instancji do ponownego rozpoznania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zaskarżona uchwała nie może się ostać. Nie wynika z niej, jakie względy

spowodowały

uchylenie

immunitetu

wobec

asesora

sądowego

Sądu

Rejonowego, bowiem w części dyspozytywnej uchwały nie przytoczono opisu

czynu.

Podkreślić należy, że tym samym błędem dotknięty jest wniosek

prokuratora o zezwolenie na pociągnięcie asesora do odpowiedzialności karnej.

Wniosek ten nie precyzuje zarzutu wskazującego na czas, miejsce zdarzenia i

jego skutki oraz sposób działania asesora uzasadniający postawienie zarzutu.

Z przyczyn oczywistych nie może zastąpić konkretnego zarzutu, jaki

prokurator

zamierza

przedstawić

sędziemu

po

uchyleniu

immunitetu,

streszczenie i ocena dowodów przytoczonych w uzasadnieniu wniosku.

Te same uwagi odnoszą się do uchwały Sądu Dyscyplinarnego, który

zezwalając na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, powinien powołać w

części dyspozytywnej uchwały, konkretny sprecyzowany zarzut zawierający

opis czynu, co do którego wyraża zgodę na ściganie. Obowiązku tego nie może

zastąpić obszerne, odwołujące się do dowodów zgromadzonych w sprawie,

uzasadnienie uchwały.

Z tych względów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny, nie wdając się w

ocenę trafności zażalenia, zaskarżoną uchwałę uchylił i orzekł jak na wstępie.