SNO 72/07 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 4 PAŹDZIERNIKA 2007 R.

SNO 72 /07

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Tadeusz Wiśniewski, Andrzej Wróbel.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na posiedzeniu w dniu 4

października 2007 r. w sprawie sędziego Sądu Rejonowego w przedmiocie wniosku

sądu właściwego do rozpoznania sprawy o przekazanie jej do rozpoznania innemu

sądowi równorzędnemu ze względu na dobro wymiaru sprawiedliwości zawartego w

postanowieniu Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. z dnia 4 września

2007 r., sygn. akt (...), skierowanego w trybie art. 37 k.p.k. do Sądu Najwyższego –

Sądu Dyscyplinarnego

postanowił nie uwzględnić wniosku Sądu Apelacyjnego

– Sądu Dyscyplinarnego w A.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 4 września 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny

w A. zwrócił się z inicjatywą do Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego o

przekazanie sprawy sędziego Sądu Rejonowego innemu sądowi równorzędnemu,

motywując to tym, że z uwagi na liczne uprzednio rozpoznawane sprawy tego

sędziego Sądu Rejonowego i formułowane przez obwinionego zastrzeżenia, czy wręcz

pomówienia pod adresem sędziów, z trudem mogą oni zachować bezemocjonalny

stosunek do sprawy, zaś dobro wymiaru sprawiedliwości wymaga wyeliminowania

sytuacji, która mogłaby wywołać u uczestników postępowania lub u postronnych

obserwatorów postępowania przeświadczenie o niemożności bezstronnego

rozpoznania sprawy.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Inicjatywa Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. na uwzględnienie

nie zasługuje. Wielokrotnie i trafnie podnoszono w orzecznictwie Sądu Najwyższego,

że przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi równorzędnemu w trybie art. 37

k.p.k., jako odstępstwo od fundamentalnego prawa do rozpoznania sprawy przez sąd

właściwy miejscowo, jest możliwe tylko w wyjątkowych przypadkach, kiedy istotne

względy związane z dobrem wymiaru sprawiedliwości za takim właśnie przekazaniem

przemawiają. Trudno się dopatrzyć takich istotnych względów związanych z dobrem

wymiaru sprawiedliwości w niniejszej sprawie. Nie sposób obiektywnie uznać, iż w

sprawie rzeczywiście zachodzą okoliczności pozwalające na przyjęcie, że sędziowie

Sądu Apelacyjnego w A. nie będą w stanie zachować obiektywizmu. Często przecież

zdarza się, że podsądni formułują niezliczone zastrzeżenia i pretensje wobec sędziów

orzekających w ich sprawach. Nie może jednak ulegać wątpliwości, że to nie ich

dyskomfort stanowi przesłankę odstąpienia od reguł właściwości miejscowej sądu.

Brak jest bowiem gwarancji – co w niniejszej sprawie rysuje się wręcz jako wielce

prawdopodobne – że naganna postawa obwinionego manifestowana będzie w taki jak

dotąd sposób, niezależnie od tego, któremu sądowi przyjdzie orzekać w jego sprawie.

W uzasadnieniu postanowienia z dnia 4 września 2007 r. Sąd Apelacyjny – Sąd

Dyscyplinarny w A. przyznaje zresztą, że obiektywnie nie zachodzą obawy o zdolność

jego sędziów do zachowania bezstronności. Trzeba też przypomnieć, że gdyby któryś

z sędziów uznał, że w sprawie zachodzą okoliczności powodujące jego własną

wątpliwość co do zdolności zachowania obiektywizmu w sprawie, powinien

skorzystać z możliwości procesowej przewidzianej w art. 42 § 1 k.p.k. i zażądać jego

wyłączenia od rozpoznania sprawy na podstawie art. 41 § 1 k.p.k.

Nie może być też mowy o narażeniu na szwank autorytetu wymiaru

sprawiedliwości, czego zdaje się obawiać Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w A.

Pomawianie sędziów o rozliczne, niegodne zachowania przez podsądnego

autorytetowi temu z pewnością nie szkodzi. To zaś, że nie licuje z godnością

podsądnego, nie może być tu żadnym argumentem. Zważyć też należy, że w realiach

niniejszej sprawy brak jest przesłanek do przyjęcia, że zachodzi obawa, iż w odczuciu

społecznym w sprawie sędziego Sądu Rejonowego orzekał będzie Sąd nie będący w

stanie zachować obiektywizmu. Tylko taka sytuacja mogłaby w niniejszej sprawie

spowodować skorzystanie przez Sąd Najwyższy z możliwości procesowej,

przewidzianej w art. 37 k.p.k.

Mając powyższe na uwadze, Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak na

wstępie.