SNO 7/03 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 11 MARCA 2003 R.

SNO 7/03

Zgodnie z treścią art. 128 u.s.p. w sprawach nie uregulowanych w

rozdziale normującym odpowiedzialność dyscyplinarną sędziów stosuje się

odpowiednio przepisy kodeksu postępowania karnego. Sposób doręczania

pism przeznaczonych dla adresata nie będącego osobą fizyczną normuje

przepis art. 134 § 3 k.p.k., który stanowi, że w takiej sytuacji doręczenia

dokonuje się do rąk osoby zatrudnionej w biurze adresata.

Przewodniczący: sędzia SN Ewa Strużyna.

Sędziowie

SN:

Filomena

Barczewska

(sprawozdawca),

Roman

Kuczyński.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny w Warszawie z udziałem sędziego –

Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego, po rozpoznaniu zażalenia Kolegium Sądu

Okręgowego na postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 7 stycznia 2003 r. w przedmiocie pozostawienia bez rozpoznania zażalenia

Kolegium Sądu Okręgowego

p o s t a n o w i ł:

utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 2 grudnia 2002 r. Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego

Sądu

Okręgowego

odmówił

wszczęcia

postępowania

dyscyplinarnego w odniesieniu do sędziego Sądu Rejonowego z powodu nie

popełnienia przewinienia służbowego z art. 107 § 1 u.s.p.

Zażalenie Kolegium Sądu Okręgowego na powyższe postanowienie Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny postanowieniem z dnia 7 stycznia 2003 r.

pozostawił bez rozpoznania. Sąd ten ustalił, iż zaskarżone postanowienie z dnia

2 grudnia 2002 r. zostało doręczone Kolegium, jak i Prezesowi Sądu

Okręgowego w dniu 6 grudnia 2002 r. i od tej daty rozpoczął bieg 7-dniowy

termin do złożenia środka odwoławczego. Zażalenie zostało wniesione po

terminie, a zatem na mocy art. 430 § 1 k.p.k. należało orzec jak w sentencji.

W zażaleniu na powyższe postanowienie Kolegium Sądu Okręgowego

reprezentowane przez Przewodniczącego Kolegium, wniosło o jego uchylenie

zarzucając

błąd

rozstrzygnięcia.

w

ustaleniach

Zdaniem

faktycznych

skarżącego

przyjętych

doręczenie

odpisu

za

podstawę

postanowienia

Przewodniczącemu Kolegium nie skutkuje rozpoczęcia 7-dniowego biegu

terminu do wniesienia zażalenia, bowiem bieg terminu można liczyć dopiero od

daty posiedzenia Kolegium, co miało miejsce w dniu 18 grudnia 2002 r. Dopiero

na posiedzeniu treść postanowienia mogła być przekazana temu organowi, jako

obradującemu na posiedzeniach zwoływanych przez prezesa sądu.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest uzasadnione. Zgodnie z treścią art.128 u.s.p., na który

powołuje się skarżący w zażaleniu, w sprawach nie uregulowanych w rozdziale

normującym odpowiedzialność dyscyplinarną sędziów stosuje się odpowiednio

przepisy

kodeksu

postępowania

karnego.

Sposób

doręczenia

pism

przeznaczonych dla adresata nie będącego osobą fizyczną normuje przepis art.

134 § 3 k.p.k., który stanowi, że w takiej sytuacji doręczenia dokonuje się do rąk

osoby zatrudnionej w biurze adresata. Procesowe skutki takiego doręczenia

zastępczego są równoznaczne z doręczeniem do rąk adresata.

Skarżący nie kwestionuje, iż odpis postanowienia z dnia 2 grudnia 2002 r.

został doręczony Przewodniczącemu Kolegium w dniu 6 grudnia 2002 r. Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny trafnie przyjął, że od tego dnia rozpoczął bieg

7-dniowy termin do wniesienia zażalenia. W żadnym razie nie można podzielić

stanowiska skarżącego, aby bieg terminu należało liczyć od daty posiedzenia

kolegium. Rzeczą przewodniczącego kolegium jest takie zorganizowanie pracy

– zwołanie posiedzenia kolegium – aby mógł być zachowany termin do

wniesienia środka odwoławczego.

Zażalenie, co również przyznaje skarżący, zostało wniesione w dniu 23

grudnia 2002 r. Trafna więc była ocena Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego, że zażalenie zostało wniesione po terminie, a więc że

zastosowanie art. 430 § 1 k.p.k. było uzasadnione.

W tym stanie na podstawie art. 437 § 1 k.p.k. w związku z art. 128 u.s.p.

należało orzec jak w postanowieniu.