SNO 56/10 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 25 STYCZNIA 2011 R.

SNO 56/10

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Irena Gromska-Szuster, Jolanta Strusińska-Żukowska.

Sąd

Najwyższy

–

Sąd

Dyscyplinarny

z udziałem

protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 25

stycznia 2011 r. wniosku zawartego w postanowieniu Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego w A. z dnia 20 grudnia 2010 r., sygn. akt ASD (…), na podstawie

art. 36 k.p.k.

p o s t a n o w i ł : p r z e k a z a ć s p r a w ę o b w i n i o n e g o sędziego Sądu

Rejonowego Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B. d o

merytorycznego rozpoznania.

Uzasadnienie

Do Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. wpłynął wniosek o

rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej sędziego Sądu Rejonowego, obwinionego z art.

107 § 1 u.s.p. Postanowieniem z dnia 20 grudnia 2010 r. Sąd ten zwrócił się z

inicjatywą do Sądu Najwyższego – Sadu Dyscyplinarnego o przekazanie sprawy

obwinionego sędziego Sądowi Apelacyjnemu – Sądowi Dyscyplinarnemu w B.,

motywując to okolicznością, że większość osób, które należy wezwać na rozprawę

dyscyplinarną, zamieszkuje w pobliżu siedziby Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego w B., a z dala od Sądu właściwego w sprawie.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Inicjatywa Sądu Apelacyjnego - Sądu Dyscyplinarnego w A. jest zasadna i

zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 36 k.p.k., który w postępowaniu

dyscyplinarnym wobec sędziów stosuje się odpowiednio na podstawie art. 128 u.s.p.,

sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może przekazać sprawę innemu sądowi

równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy wezwać na rozprawę,

zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego. Nie ulega wątpliwości, że

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny jest sądem wyższego rzędu względem Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego. Nie ulega też wątpliwości, że przesłanki

odstąpienia od reguły właściwości miejscowej w drodze skorzystania z wyjątkowego

uprawnienia przewidzianego w art. 36 k.p.k. są w rozpoznawanej sprawie spełnione.

We wniosku o rozpoznanie sprawy dyscyplinarnej zawarto żądanie przesłuchania na

rozprawie pięciu świadków, z czego czterech zamieszkuje lub urzęduje w obrębie

aglomeracji B. (…), zaś jeden w C., położonym w odległości 56 kilometrów od B. W

A. zamieszkuje jedynie obwiniony sędzia Sądu Rejonowego. W tej sytuacji poza

sporem pozostaje, że względy ekonomiki procesowej przemawiają za rozpoznaniem

przedmiotowej sprawy w B., a nie w A.

Mając powyższe na uwadze, orzeczono jak w postanowieniu.