SNO 55/05 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 8 LISTOPADA 2005 R.

SNO 55/05

Przewodniczący: sędzia SN Józef Szewczyk.

Sędziowie SN: Mirosława Wysocka, Tadeusz Wiśniewski

(sprawozdawca).

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego sędziego Sądu Apelacyjnego oraz protokolanta w

sprawie sędziego Sądu Okręgowego po rozpoznaniu w dniu 8 listopada 2005 r.

zażalenia sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa Sądu

Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 13 maja 2005 r., sygn. akt (...)

postanowił:

u t r z y m a ć w m o c y zaskarżone z a r z ą d z e n i e ;

kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. Zastępca Rzecznika

Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu Dyscyplinarnego odmówił wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego.

Na to postanowienie sędzia Sądu Okręgowego złożyła zażalenie.

Zarządzeniem z dnia 13 maja 2005 r. Prezes Sądu Dyscyplinarnego odmówił

jednak przyjęcia tego zażalenia. W uzasadnieniu zarządzenia wskazano, że art.

114 § 6 ustawy – Prawo o ustroju sądów powszechnych przewiduje, iż w razie

wydania postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego

zażalenie przysługuje jedynie organowi, który złożył wniosek o wszczęcie

postępowania dyscyplinarnego i właściwemu kolegium.

Na powyższe zarządzenie sędzia Sądu Okręgowego złożyła kolejne

zażalenie, w którym wniosła o „jego zmianę poprzez przyjęcie zażalenia z dnia

21 kwietnia 2005 r. na postanowienie Zastępcy Rzecznika Dyscyplinarnego dla

Okręgu Sądu Dyscyplinarnego z dnia 5 kwietnia 2005 r.”

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie sędziego Sądu Okręgowego na zarządzenie Prezesa z dnia 13

maja 2005 r. nie zasługuje na uwzględnienie.

Zastępca Rzecznika Dyscyplinarnego dla Okręgu Sądu Apelacyjnego

odmawiając wszczęcia przeciwko żalącej się postępowania dyscyplinarnego,

postanowieniem z dnia 5 kwietnia 2005 r. orzekł na podstawie przepisów

ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (Dz. U.

Nr 98, poz. 1070 ze zm.; dalej zwanej u.s.p.). Zgodnie z art. 114 § 6 u.s.p.,

zażalenie na postanowienie rzecznika dyscyplinarnego o odmowie wszczęcia

postępowania dyscyplinarnego przysługuje organowi, który złożył wniosek o

wszczęcie tego postępowania i właściwemu kolegium. Przepis ten nie

przewiduje zatem możliwości zaskarżenia w drodze zażalenia postanowienia, o

którym mowa w art. 114 § 5 u.s.p., przez sędziego co do osoby którego istniała

potrzeba ustalenia, czy dopuścił się on przewinienia i ewentualnego

wyjaśnienia, czy wchodzi w rachubę wszczęcie wobec niego postępowania

dyscyplinarnego.

Skoro zaś tak, to tym samym przyjąć należy, że sędziemu nie przysługuje

także zażalenie ukierunkowane – tak jak to ma miejsce w okolicznościach

niniejszej sprawy – na podważenie samego uzasadnienia postanowienia o

odmowie wszczęcia postępowania dyscyplinarnego. Wszak możliwość

(uprawnienie) zaskarżenia wyłącznie uzasadnienia danego orzeczenia należy

traktować jako refleks bądź emanację uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia

jako takiego. Innymi słowy, uprawnienie do zaskarżenia uzasadnienia

orzeczenia jest cząstką uprawnienia do zaskarżenia orzeczenia.

W rozważanej sytuacji nie ma zaś procesowej potrzeby odpowiedniego

stosowania przepisów kodeksu postępowania karnego, ponieważ regulacja

przedmiotowej kwestii w przepisach u.s.p. jest wyczerpująca.

Oznacza to, że Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego trafnie

uznał, że zażalenie sędziego Sądu Okręgowego na postanowienie Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego z dnia 5 kwietnia 2005 r. jest niedopuszczalne z

mocy ustawy i w konsekwencji trafnie też, działając na podstawie art. 429 § 1

k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., odmówił zaskarżonym zarządzeniem jego

przyjęcia.