SNO 54/05 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 13 PAŹDZIERNIKA 2005 R.

SNO 54/05

Przewodniczący: sędzia SN Jadwiga Żywolewska-Ławniczak

(sprawozdawca).

Sędziowie SN: Iwona Koper, Zbigniew Kwaśniewski.

Sąd Najwyższy  Sąd Dyscyplinarny na posiedzeniu w sprawie sędziego

Sądu Rejonowego po rozpoznaniu w dniu 13 października 2005 r. zażalenia

wniesionego przez Prokuratora Okręgowego na uchwałę Sądu Apelacyjnego –

Sądu Dyscyplinarnego z dnia 1 lipca 2005 r., sygn. akt (...) w przedmiocie

odmowy zezwolenia na pociągnięcie do odpowiedzialności karnej, sędziego

Sądu Rejonowego

postanowił:

zażalenie Prokuratora Okręgowego pozostawić bez rozpoznania;

kosztami postępowania odwoławczego obciążyć Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Uchwałą z dnia 1 lipca 2005 r., Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny nie

uwzględnił wniosku Prokuratora Okręgowego i odmówił zezwolenia na

pociągnięcie do odpowiedzialności karnej dwóch sędziów Sądu Rejonowego X.

Y. i W. Z.

Prokurator Okręgowy wniósł zażalenie od tej uchwały, w części dotyczącej

sędziego X. Y., zarzucając błąd w ustaleniach faktycznych przyjęty za podstawę

orzeczenia i mający wpływ na jego treść oraz obrazę prawa materialnego art.

231 § 1 k.k.

W oparciu o te zarzuty wniósł o uchylenie uchwały w zaskarżonej części i

przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu –

Sądowi Dyscyplinarnemu.

Zarządzeniem z dnia 18 sierpnia 2005 r., Prezes Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego przyjął to zażalenie jako odpowiadające warunkom formalnym

i przesłał je wraz z aktami Sądowi Najwyższemu  Sądowi Dyscyplinarnemu do

merytorycznego rozpoznania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

W sprawie niniejszej zaszła konieczność poprzedzenia merytorycznego

rozpoznania przedstawionego przez sąd pierwszej instancji środka

odwoławczego  kontrolą trafności wymienionego wyżej zarządzenia 

stwierdzającego spełnienie warunków formalnych.

Jednym z warunków skutecznego wniesienia zażalenia, zgodnie z art. 429

§ 1 k.p.k. w zw. z art.128 ustawy o ustroju sądów powszechnych, jest

zachowanie zawitego terminu.

Artykuł 80 § 3 powołanej wyżej ustawy przewiduje siedmiodniowy termin

do wniesienia zażalenia od uchwały odmawiającej zezwolenia na pociągnięcie

sędziego do odpowiedzialności karnej, którego bieg rozpoczyna się od

doręczenia tejże uchwały organowi lub osobie, które wniosły o zezwolenie.

W sprawie niniejszej odpis uchwały z dnia 1 lipca 2005 r. został doręczony

Prokuratorowi Okręgowemu w dniu 15 lipca 2005 r. (k. 96), zatem termin do

wniesienia zażalenia upływał w dniu 22 lipca 2005 r.

Tymczasem zażalenie Prokuratora Okręgowego nadane zostało w Urzędzie

Pocztowym K. 12 w dniu 26 lipca 2005 r., a więc po upływie terminu zawitego.

W tej sytuacji, środek odwoławczy przyjęty mimo nie zachowania terminu

zawitego, zgodnie z art. 430 § 1 k.p.k. w zw. z art. 128 u.s.p., należało

pozostawić bez rozpoznania.

Rozważywszy powyższe Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł jak

na wstępie.