SNO 50/10 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 27 PAŹDZIERNIKA 2010 R.

SNO 50/10

Przewodniczący: sędzia SN Marek Pietruszyński.

Sędziowie SN: Waldemar Płóciennik, Krzysztof

(sprawozdawca).

Pietrzykowski

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem protokolanta

w sprawie sędziego Sądu Okręgowego w stanie spoczynku po rozpoznaniu w dniu 27

października 2010 r. wniosku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A. z dnia

11 października 2010 r., sygn. akt ASD (...), w przedmiocie przekazania sprawy

innemu Sądowi w trybie art. 36 k.p.k.

postanowił:

przekazać sprawę do rozpoznania Sądowi Apelacyjnemu

– Sądowi Dyscyplinarnemu w B.

Uzasadnienie

Sędzia Sądu Okręgowego w stanie spoczynku, został obwiniony o popełnienie

przewinienia służbowego określonego w art. 107 § 1 u.s.p. Dnia 7 listopada 2005 r.

Pierwszy Prezes Sądu Najwyższego wyznaczył na podstawie art. 110 § 3 u.s.p. Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w A. jako właściwy do rozpoznania sprawy. Sąd ten

postanowieniem z dnia 22 września 2006 r., zmienionym postanowieniem z dnia 4

października 2006 r., zawiesił postępowanie dyscyplinarne do czasu zakończenia

postępowania karnego przeciwko sędziemu Sądu Okręgowego. Sąd Rejonowy

wyrokiem z dnia 6 czerwca 2007 r. uznał tego sędziego za winnego popełnienia czynu

określonego w art. 178a § 1 k.k. i wymierzył mu karę roku pozbawienia wolności,

której wykonanie zawiesił warunkowo tytułem próby na okres dwóch lat, a ponadto

orzekł grzywnę, zakaz prowadzenia pojazdów mechanicznych na okres dwóch lat i

świadczenie pieniężne na rzecz organizacji „Automobilklub (...)”. Od tego wyroku

oskarżony, jego obrońca i prokurator wnieśli apelacje. Sąd Okręgowy w B. wyrokiem

z dnia 26 stycznia 2010 r. utrzymał w mocy zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego. Sąd

Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny w A. postanowieniem z dnia 24 marca 2010 r.,

utrzymanym w mocy postanowieniem Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 25 maja 2010 r., podjął zawieszone postępowania dyscyplinarne, a następnie

postanowieniem z dnia 11 października 2010 r. wystąpił do Sądu Najwyższego – Sądu

Dyscyplinarnego o przekazanie sprawy do rozpoznania innemu sądowi

równorzędnemu na podstawie art. 36 k.p.k.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zgodnie z art. 36 k.p.k., sąd wyższego rzędu nad sądem właściwym może

przekazać sprawę innemu sądowi równorzędnemu, jeżeli większość osób, które należy

wezwać na rozprawę, zamieszkuje blisko tego sądu, a z dala od sądu właściwego.

Taka sytuacja bez wątpienia występuje w niniejszej sprawie. Wszyscy świadkowie,

których należy wezwać na rozprawę dyscyplinarną, zamieszkują w C., a więc z dala

od Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego w A., zaś blisko Sądu Apelacyjnego –

Sądu Dyscyplinarnego w B. Jedynie obwiniony zamieszkuje w D.

Z przedstawionych powodów Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny postanowił

jak w sentencji.