SNO 50/08 · Sąd Najwyższy

WYROK Z DNIA 27 CZERWCA 2008 R.

SNO 50/08

Przewodniczący: sędzia SN Piotr Hofmański (sprawozdawca).

Sędziowie SN: Jerzy Kwaśniewski, Józef Skwierawski.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y z udziałem Zastępcy

Rzecznika Dyscyplinarnego Sądu Okręgowego oraz protokolanta po rozpoznaniu w

dniu 27 czerwca 2008 r. sprawy sędziego Sądu Rejonowego w związku z odwołaniem

Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z

dnia 18 lutego 2008 r., sygn. akt (...)

1. zaskarżony w y r o k u t r z y m a ł w m o c y ,

2. kosztami postępowania obciążył Skarb Państwa.

Uzasadnienie

Odwołanie Ministra Sprawiedliwości od wyroku Sądu Apelacyjnego – Sądu

Dyscyplinarnego z dnia 18 lutego 2008 r. uznane zostało za bezzasadne w stopniu

oczywistym, co skutkowało utrzymaniem go w mocy. W ocenie Sądu Najwyższego –

Sądu Dyscyplinarnego, zarówno próba pociągnięcia sędziego do odpowiedzialności

dyscyplinarnej z powodu treści wydanego przez niego orzeczenia, jak i próba

zakwestionowania wyroku uniewinniającego, oceniona być musi w realiach

rozpoznawanej sprawy jako zdumiewająca. Odsyłając autora odwołania do

obszernych, w pełni przekonywających argumentów przytoczonych w uzasadnieniu

zaskarżonego wyroku, godzi się jedynie przypomnieć, że w sprawie niniejszej

zarzucono sędziemu przewinienie dyscyplinarne polegające na oczywistej i rażącej

obrazie prawa w rozumieniu art. 107 § 1 u.s.p., podczas gdy wydając orzeczenia w

dwóch sprawach oparł się na literalnej wykładni przepisu art. 42 § 2 k.k. Wskazanie,

że w licznych orzeczeniach przyjęto odmienną wykładnię tego przepisu niż

zastosowana przez sędziego Sądu Rejonowego, nie może w żadnym przypadku

przemawiać za przyjęciem, że dopuścił się on rażącej i oczywistej obrazy prawa. Nie

miejsce tu na rozważanie powodów, dla których możliwe, i być może konieczne, jest

odejście od literalnego brzmienia art. 42 § 2 k.k. i oparcie się na rezultacie jego

wykładni funkcjonalnej. Z całym naciskiem należy jednak podkreślić, że funkcjonalna

interpretacja tego przepisu ma wszelkie cechy prawotwórczego korygowania

zaniedbania ustawodawczego i już tylko z tego powodu jej odrzucenie przez

obwinionego nie może być kwalifikowane jako przewinienie dyscyplinarne, o którym

mowa w art. 107 § 1 u.s.p.

Dodać należy, że „rażące i oczywiste naruszenie prawa” w rozumieniu art. 107 §

1 u.s.p. nie może być utożsamiane z „rażącym naruszeniem prawa” w rozumieniu art.

523 § 1 k.p.k., które jest podstawą uwzględnienia kasacji. O ile bowiem ocena

charakteru naruszenia prawa stanowiącego podstawę kasacyjną dokonywana jest z

punktu widzenia zasadności zaskarżonego orzeczenia, to „rażąca i oczywista obraza

prawa” stanowiąca delikt dyscyplinarny, wiązana być musi ze sposobem jego

stosowania przez sędziego, który stanął pod zarzutem popełnienia takiego deliktu. Jest

oczywiste, iż utożsamienie tych dwóch zwrotów ustawowych musiałoby prowadzić do

pociągnięcia do odpowiedzialności dyscyplinarnej wszystkich sędziów, których

orzeczenia uchylone zostały na skutek uwzględnienia kasacji, co z oczywistych

względów jest nie do przyjęcia.

Biorąc powyższe pod uwagę, orzeczono jak w wyroku.