SNO 50/06 · Sąd Najwyższy

POSTANOWIENIE Z DNIA 26 WRZEŚNIA 2006 R.

SNO 50/06

Przewodniczący: sędzia SN Rafał Malarski.

Sędziowie SN: Jadwiga Żywolewska–Ławniczak (sprawozdawca),

Edward Matwijów.

S ą d N a j w y ż s z y – S ą d D y s c y p l i n a r n y na posiedzeniu z

udziałem protokolanta w sprawie sędziego Sądu Rejonowego w stanie spoczynku po

rozpoznaniu w dniu 26 września 2006 r. zażalenia wniesionego obrońcę sędziego na

postanowienie Sądu Apelacyjnego – Sądu Dyscyplinarnego z dnia 24 kwietnia 2006 r.,

sygn. akt (...), w przedmiocie nie uwzględnienia wniosku o zawieszenie postępowania

w sprawie

p o s t a n o w i ł : zaskarżone p o s t a n o w i e n i e u t r z y m a ć w m o c y .

Uzasadnienie

Powołanym postanowieniem Sąd Apelacyjny – Sąd Dyscyplinarny nie

uwzględnił wniosku obrońcy sędziego Sądu Rejonowego w stanie spoczynku o

zawieszenie postępowania dyscyplinarnego, uznając, że brak jest podstaw do uznania,

iżby zaistniała długotrwała przeszkoda uniemożliwiająca prowadzenie postępowania.

Zażalenie na to postanowienie wnosił obrońca sędziego, zarzucając „naruszenie

art. 22 § 1 k.p.k. poprzez bezzasadne uznanie, że przytoczone we wniosku

okoliczności nie uzasadniają zawieszenia postępowania” i na podstawie art. 437 § 2

k.p.k. w związku z art.128 u.s.p. wniósł o zmianę zaskarżonego postanowienia i

zawieszenie postępowania.

Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny zważył, co następuje:

Zażalenie nie jest zasadne i nie zasługuje na uwzględnienie.

W uzasadnieniu zażalenia jego autor poddaje krytycznej analizie wyrażoną w

zaskarżonym postanowieniu ocenę stanu zdrowia obwinionego sędziego oraz

przeciwstawia jej ocenę własną.

Nie ulega wątpliwościom, że stan zdrowia obwinionego sędziego nie jest dobry,

o czym przesądza fakt, iż stał się on podstawą przeniesienia sędziego w stan

spoczynku.

Jednakże nie oznacza to, iżby ustalenie trwałej niezdolności do pełnienia

obowiązków sędziego z powodu choroby lub utraty sił równało się stanowi ciężkiej

choroby, uniemożliwiającej udział w postępowaniu dyscyplinarnym.

Istotnie, w toku przeprowadzonego postępowania dochodziło do wielokrotnego

odraczania zaplanowanych czynności ze względu na zgłaszane i dokumentowane

przez obwinioną dolegliwości, wizyty lekarskie i zabiegi terapeutyczne oraz leczenie

sanatoryjne. Te przeszkody nie tworzyły jednakże długotrwałej przeszkody,

uniemożliwiającej prowadzenie postępowania dyscyplinarnego.

O takowej może być mowa jedynie w sytuacji, w której termin ustania

przeszkody jest trudny do ustalenia, bądź co najmniej tak odległy w czasie, że

przekracza racjonalne okresy odroczenia rozprawy.

W ocenie Sądu Najwyższego – Sądu Dyscyplinarnego taki stan rzeczy w sprawie

niniejszej nie zaistniał, nie ma też podstaw do przyjęcia odmiennej oceny na podstawie

dokumentów przedłożonych w toku posiedzenia. Stan po operacji tarczycy, zgodnie z

przedłożonym zaświadczeniem lekarskim, uniemożliwia obwinionej stawiennictwo w

sądzie do dnia 1 października bieżącego roku, a więc w czasie ściśle określonym.

Zważywszy, iż dolegliwości obwinionego sędziego stwierdzane były przez

lekarzy różnych specjalności, na podzielenie zasługuje wyrażone w zaskarżonym

postanowieniu stanowisko, iż ustalenie stanu zdrowia sędziego w aspekcie możliwości

brania udziału w postępowaniu dyscyplinarnym wymaga wiadomości specjalnych.

Dowód z opinii biegłych lekarzy został dopuszczony w toku niniejszego

postępowania, do jego przeprowadzenia dotychczas nie doszło z przyczyn w części

leżących po stronie obwinionego sędziego.

W tej sytuacji Sąd Najwyższy nie znalazł podstaw do przyjęcia, że zaskarżone

postanowienie zapadło z obrazą art. 22 §1 k.p.k., jako że stan informacji o stanie

zdrowia obwinionego sędziego nie dawał podstaw do przyjęcia, iż zaistniały określone

w tym przepisie przesłanki, obligujące do zawieszenia postępowania. Niewątpliwie

koniecznym pozostaje przeprowadzenie dopuszczonego dowodu z opinii biegłych

lekarzy, a ich opinia zadecyduje o dalszych decyzjach procesowych sądu meriti w tej

sprawie.

Rozważywszy powyższe Sąd Najwyższy – Sąd Dyscyplinarny orzekł, jak na

wstępie.